ซืออิ๋นรออยู่ในรถนานแสนนาน นานจนหัวใจเจ็บปวดจนด้านชา
ท้องฟ้ามืดครึ้มลงแล้ว ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็แทบไม่มี
ดึกดื่นป่านนี้แล้ว แต่ซินขุยก็ยังไม่ลงมา ทั้งยังไม่กลับบ้านด้วย
ซืออิ๋นหวังเหลือเกินว่าข้อความนั้นจะเป็นเรื่องโกหก แต่เขารู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง
ไม่ใช่เพราะเชื่อข้อความจากคนแปลกหน้า แต่เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางขัดขวางความสัมพันธ์ระหว่างซูเหรินอวี้กับเย่ซินขุยได้เลย
เขารู้ด้วยว่าซูเหรินอวี้ไม่มีวันยอมแพ้เรื่องซินขุย
แต่ถึงอย่างนั้น ในใจเขาก็ยังหลอกตัวเอง หวังว่าซินขุยแค่มีธุระอย่างอื่นต้องทำ
ในที่สุด เขาก็อดไม่ไหว ส่งข้อความหาเย่ซินขุย ถามว่าเธอจะกลับบ้านเมื่อไร
เป็นอย่างที่คิด เธอไม่ตอบเขา
มือที่กำโทรศัพท์แน่นขึ้นฉับพลัน ซืออิ๋นจ้องประตูโรงแรมเขม็ง ภาพทั้งสองคนคลอเคลียกันผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้
แสงไฟริมถนนส่องกระทบกระจกรถ เมื่อสะท้อนผ่านกระจก ซืออิ๋นก็เห็นสีหน้าของตัวเองในตอนนี้
เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะกระจกเย็นเฉียบ ราวกับจิตใจของเขาที่หนาวเหน็บจนเสียดแทงถึงกระดูก
“โครม!”
ซืออิ๋นชกกระจกรถเต็มแรง เสียงทึบดังขึ้นจากกระจก
หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่หายใจราวกับถูกมีดกรีด อากาศรอบตัวเหมือนกำลังเยาะเย้ยความไร้ทางสู้ของเขา
ทันใดนั้น เขาก็เหมือนเพิ่งได้สติ มือที่ยกขึ้นพลันตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาไม่สนใจหลังมือที่เปื้อนเลือด เอาแต่ร่ำไห้อย่างไร้เสียง
น้ำตารินไหลลงมาตามแก้ม สภาพของเขาดูย่ำแย่เหลือเกิน ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็มีเสียงสะอื้นหลุดออกมา