โลกสมมติ รายละเอียดหลายอย่างไม่จำเป็นต้องยึดถืออย่างจริงจังเกินไป
(เด็ก ๆ โลกนี้มีการปรับเปลี่ยนแล้ว หากใครเคยอ่านแล้วรู้สึกว่าไม่เหมือนเดิมก็อย่าถือสากันเลย ไม่อย่างนั้นคงผ่านการตรวจสอบไม่ได้)
......
กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้จันทน์อบอวลไปทั่วห้อง แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดหน้าต่างฉลุลายเข้ามาเป็นจุดพร่างพราย เครื่องเรือนในห้องล้วนทำจากไม้หวงหลี ดูประณีตและสง่างาม
ภายในห้องเงียบสงัด จนกระทั่งเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังขึ้นทำลายความเงียบ เหลียนซินรีบเดินไปยังหน้าม่านเตียงแล้วเอ่ยถามเสียงเบา
“คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”
“อืม”
เสียงขานรับแผ่วเบาดังขึ้น มือขาวผ่องข้างหนึ่งเปิดม่านโปร่งสีขาว เผยให้เห็นใบหน้างดงามสดใส ผิวพรรณขาวผ่องราวหิมะแรกผลิ เปล่งประกายอ่อนละมุนเป็นธรรมชาติ
หางตาเฉียงขึ้นเล็กน้อย เงาขนตาทอดทาบซ่อนความเกียจคร้านไว้บางส่วน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับใสกระจ่างราวกับออบซิเดียนที่แช่อยู่ในลำธารบนภูเขา
ริมฝีปากแต้มสีอ่อนเกือบเป็นสีชมพู ยามไม่ยิ้มมุมปากจะเหยียดตรง ทำให้ใบหน้างดงามเย้ายวนเพิ่มความเย็นชาเข้ามาอีกหลายส่วน
เพียงแต่สีหน้าของนางซีดเซียวอยู่บ้าง ดูคล้ายเพิ่งผ่านอาการเจ็บป่วยมา
“ข้าหลับไปนานเท่าไรแล้ว?”
น้ำเสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อย ปอยผมสองสามเส้นเลื่อนลงมาจากขมับ ปัดผ่านไหปลาร้าตามจังหวะที่นางโน้มตัว
เหลียนซินประคองมือนางไว้ พลางช่วยจัดเสื้อผ้าหน้าผมไปด้วย แล้วตอบว่า
“ราวหนึ่งชั่วยามกว่าเจ้าค่ะ ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่ก่อนงานเลี้ยงครอบครัว ตอนนี้ช่วยคุณหนูแต่งตัวก็ยังทัน”
“ไม่ต้องหรอก ช่วยจัดให้เรียบร้อยง่าย ๆ ก็พอ”