ขออภัยนะนางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันแล้ว

ตอนที่ 105 ขออภัยนางเอก พระเอกกลายเป็นสุนัขของฉันแล้ว

7 นาที· 1.6K คำ

โลกสมมติ รายละเอียดหลายอย่างไม่จำเป็นต้องยึดถืออย่างจริงจังเกินไป

(เด็ก ๆ โลกนี้มีการปรับเปลี่ยนแล้ว หากใครเคยอ่านแล้วรู้สึกว่าไม่เหมือนเดิมก็อย่าถือสากันเลย ไม่อย่างนั้นคงผ่านการตรวจสอบไม่ได้)

......

กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้จันทน์อบอวลไปทั่วห้อง แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดหน้าต่างฉลุลายเข้ามาเป็นจุดพร่างพราย เครื่องเรือนในห้องล้วนทำจากไม้หวงหลี ดูประณีตและสง่างาม

ภายในห้องเงียบสงัด จนกระทั่งเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังขึ้นทำลายความเงียบ เหลียนซินรีบเดินไปยังหน้าม่านเตียงแล้วเอ่ยถามเสียงเบา

“คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”

“อืม”

เสียงขานรับแผ่วเบาดังขึ้น มือขาวผ่องข้างหนึ่งเปิดม่านโปร่งสีขาว เผยให้เห็นใบหน้างดงามสดใส ผิวพรรณขาวผ่องราวหิมะแรกผลิ เปล่งประกายอ่อนละมุนเป็นธรรมชาติ

หางตาเฉียงขึ้นเล็กน้อย เงาขนตาทอดทาบซ่อนความเกียจคร้านไว้บางส่วน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับใสกระจ่างราวกับออบซิเดียนที่แช่อยู่ในลำธารบนภูเขา

ริมฝีปากแต้มสีอ่อนเกือบเป็นสีชมพู ยามไม่ยิ้มมุมปากจะเหยียดตรง ทำให้ใบหน้างดงามเย้ายวนเพิ่มความเย็นชาเข้ามาอีกหลายส่วน

เพียงแต่สีหน้าของนางซีดเซียวอยู่บ้าง ดูคล้ายเพิ่งผ่านอาการเจ็บป่วยมา

“ข้าหลับไปนานเท่าไรแล้ว?”

น้ำเสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อย ปอยผมสองสามเส้นเลื่อนลงมาจากขมับ ปัดผ่านไหปลาร้าตามจังหวะที่นางโน้มตัว

เหลียนซินประคองมือนางไว้ พลางช่วยจัดเสื้อผ้าหน้าผมไปด้วย แล้วตอบว่า

“ราวหนึ่งชั่วยามกว่าเจ้าค่ะ ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่ก่อนงานเลี้ยงครอบครัว ตอนนี้ช่วยคุณหนูแต่งตัวก็ยังทัน”

“ไม่ต้องหรอก ช่วยจัดให้เรียบร้อยง่าย ๆ ก็พอ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป