หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสี่คนก็มารวมตัวกัน เตรียมไปกินมื้อเย็น
เจ้าของร้านเห็นพวกเขาลงมา จึงบอกว่ามีบริการปิ้งย่างแบบบุฟเฟต์ริมชายหาด สามารถจัดเตรียมอุปกรณ์และอาหารให้ได้
หลินเหวินจิ้งกับโจวจินสุ่ยคิดว่าไม่เลว จึงตกลงตามข้อเสนอนั้น
ยามค่ำคืนริมทะเลมีคนไม่มากนัก เติ้งเคอเลือกพื้นที่กว้างขวางแห่งหนึ่งแล้วจัดเตาปิ้งย่างให้เรียบร้อย
เจ้าของร้านช่วยก่อถ่านให้พวกเขา ทั้งยังนำเครื่องปรุงมาให้ด้วย ส่วนอาหารนั้นต้องเลือกกันเอง
การปิ้งย่างไม่ได้ยากอะไรนัก เพียงแต่ต้องอาศัยความอดทน โดยเฉพาะอาหารที่ไหม้ง่าย ต้องคอยพลิกอยู่ตลอดเวลา
คาดไม่ถึงว่าคนที่จัดการเครื่องปรุงและยุ่งอยู่กับการย่างเนื้อกลับเป็นเฉินเยว่ฉี ส่วนเติ้งเคอคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ เป็นครั้งคราว
หลินเหวินจิ้งนั่งอยู่ข้าง ๆ มองเฉินเยว่ฉี
เขากำลังตั้งใจย่างปลาและเนื้อเสียบไม้ในมือ สีหน้าจริงจัง จากมุมนี้มองเห็นใบหน้าด้านข้างอันงดงามของเขาได้ เส้นสันคิ้วต่อเนื่องลงมาถึงสันจมูกคมชัดได้รูป
เธอสังเกตว่าขนตาของเขายาวมาก ยามหลุบตาลง ขนตาก็ทอดเงาจาง ๆ ใต้ดวงตา
เฉินเยว่ฉีเป็นผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาแบบประณีต ดวงตาหางหงส์ของเขาทำให้ดูโอ้อวดและรักอิสระขึ้นมาบ้าง ทว่าบุคลิกกลับสุขุมและรู้จักยับยั้งชั่งใจ ช่างแตกต่างกันอย่างน่าประหลาด
บางทีสายตาของเธออาจตรงเกินไป เฉินเยว่ฉีจึงหันมามอง ก่อนกวาดตามองเธออย่างเย็นชา
“ฉันมาช่วยพวกคุณดีกว่า”
โจวจินสุ่ยก้าวเข้ามา ตั้งใจจะช่วย แต่เฉินเยว่ฉีปฏิเสธ