วันหยุดมาถึงตามกำหนด โอกาสของหลินเหวินจิ้งก็มาเยือนเช่นกัน
“พี่ฉี”
หลินเหวินจิ้งคล้องแขนเติ้งเคอ ยิ้มแย้มทักทายเฉินเยว่ฉี
“อืม”
เฉินเยว่ฉีตอบรับเสียงเรียบ แต่ในใจกลับอดหัวเราะเยาะไม่ได้
เดิมทีเขาคิดว่าเติ้งเคอกับหลินเหวินจิ้งคงเลิกกันในไม่ช้า ทว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับดูเหมือนจะยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ
เติ้งเคอพูดถึงหลินเหวินจิ้งอยู่ทุกวัน จนเพื่อน ๆ พากันหยอกว่าเขาเจอรักแท้เข้าแล้วหรือ และร้องโวยวายว่าอยากเจอสักครั้ง
เขาอยากเห็นนักว่าเธอใช้วิธีไหนทำให้เติ้งเคอหลงได้ถึงขนาดนั้น
เพราะหลินเหวินจิ้งอยากไปบาร์เซโลนา สถานที่แรกที่เติ้งเคอจัดไว้จึงเป็นที่นี่
หลังลงจากเครื่องบิน ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว
เติ้งเคอจองที่พักริมทะเลเอาไว้ ตั้งใจจะเที่ยวเล่นแถวชายหาดสักสองสามวัน
พวกเขาเดินทางกันแบบเบาสบาย นอกจากของจำเป็นแล้วก็ไม่ได้เอาอะไรติดตัวมามากนัก
เมื่อถึงที่พักและลงจากรถ โจวจินสุ่ยเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชม
“พระอาทิตย์ตกสวยจังเลย!”
แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์แต่งแต้มท้องฟ้าให้ไล่เฉดสีชมพูอมม่วง ราวกับความฝัน งดงามจนแทบไม่เหมือนจริง
สถาปัตยกรรมของที่นี่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแบบเมืองเล็กริมทะเล ผนังด้านนอกส่วนใหญ่เป็นสีขาว ดูสะอาดตา ไม่มีใครขีดเขียนอะไรเลอะเทอะ
อาคารทุกหลังเรียงลดหลั่นกันอย่างเป็นระเบียบ รูปทรงเรียบง่ายไร้เครื่องประดับซับซ้อน ให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติ ชวนให้คิดว่าผู้คนที่นี่ใช้ชีวิตกันอย่างสบาย ๆ