พอคิดจะผละหนีอีกครั้ง ร่างของเขากลับชะงักเกร็งขึ้นมาทันที เพราะหลินเหวินจิ้งออกแรงรั้งไว้ ไม่ยอมให้เขาขยับ
เดิมทีร่างกายของเขาก็ไวต่อสัมผัสอยู่แล้ว พอถูกจู่โจมกะทันหันแบบนี้ก็ยิ่งอ่อนไหวขึ้นไปอีก
เขาไม่กล้าขยับซี้ซั้วอีก กลัวว่าหลินเหวินจิ้งจะทำอะไรไม่คิด
เฉินเยว่ฉีสูดหายใจเข้าลึก ๆ หรี่ตาลง น้ำเสียงเย็นชาขึ้น
“บอกมาสิว่าฉันเป็นใคร”
พอได้ยินคำถาม หลินเหวินจิ้งก็ทำหน้างุนงง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสับสนและอึดอัดใจ
“หืม?”
เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดขึ้น กำหมัดแน่น ข่มกลั้นความปั่นป่วนในร่างกายแล้วถามซ้ำอีกครั้ง
“ฉันเป็นใคร?”
ใครจะคิดว่าน้ำตาของเธอกลับยิ่งไหลพราก จากที่สะอื้นเสียงเบา ๆ ก็กลายเป็นร้องไห้โฮอย่างไม่คิดปิดบัง
“คุณ...มีคนอื่นจริง ๆ ด้วย!!!”
“อะไรนะ?”
เฉินเยว่ฉีชะงักงันไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าทำไมหลินเหวินจิ้งถึงร้องไห้หนักกว่าเดิม
เดิมทีเขาตั้งใจหยั่งเชิงว่าหลินเหวินจิ้งยังมีสติอยู่หรือไม่ และเรื่องทั้งหมดคืนนี้เป็นแผนที่เธอจงใจวางไว้หรือเปล่า
แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำตาและแม้แต่ขี้มูกที่เปื้อนอยู่บนอก เขาก็เริ่มเชื่อว่าเธอเมาจริง ๆ
เขารู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที จึงคิดผลักเธอออกด้วยความรังเกียจ ทว่าเธอกลับกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พอถูกผลักออกก็กลับมากอดใหม่ ราวกับตุ๊กตาล้มลุกไม่มีผิด
“ชิ ไสหัวไป!”
“ไม่เอา! ห้ามไปหาคนอื่น!”