กว่าจะจัดการหลินเหวินจิ้งได้ก็ไม่ง่ายเลย เธออยากให้มีคนนอนเป็นเพื่อนก็ปล่อยให้เธอนอนไปเถอะ
ถ้าปลุกเธอขึ้นมาอีก เดี๋ยวก็โวยวายจนซุ่ยซุ่ยตื่น...
พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉินเยว่ฉีถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขาไม่รู้เลยว่าโจวจินสุ่ยอยู่ที่ไหน
เฉินเยว่ฉีลูบปลอบหลินเหวินจิ้งไปอย่างไร้จุดหมาย ชั่วขณะหนึ่งเขาอยากหลับไปเหมือนหลินเหวินจิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด เรื่องอื่นค่อยว่ากันพรุ่งนี้
ถึงขั้นรู้สึกโชคดีอย่างปล่อยตัวปล่อยใจว่า อย่างน้อยเขาก็ยังไม่ได้ตกลงคบกับโจวจินสุ่ย เรื่องนี้จึงยังไม่นับว่าเป็นการทรยศอย่างแท้จริง
แม้จะปลอบใจตัวเองเช่นนี้ แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองทำผิดไปแล้ว
ความรู้สึกเจ็บปวดอึดอัดไม่มีที่ระบาย เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรโทษใคร
โทษหลินเหวินจิ้งหรือ? เขาโกรธเธออยู่ก็จริง แต่เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็ไม่รู้ว่าคืนนี้จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ทั้งยังเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเติ้งเคอ
โทษเจ้าของที่พักที่สอดมือยุ่งเรื่องของคนอื่น ส่งพวกเขาเข้าห้องผิดห้องหรือ?
พูดให้ชัดก็คืออีกฝ่ายแค่หวังดีเท่านั้น แถมปัญหาของเขาเองยังใหญ่กว่า เพราะเขาต่างหากที่จำคนผิด
ควรบอกจินซุ่ยตรง ๆ เรื่องนี้ไหม?
แล้วควรบอกเติ้งเคอด้วยหรือเปล่า?
หรือแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในคืนนี้ดี?
เฉินเยว่ฉีไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เขารู้ดีว่าไม่ต้องพูดถึงเติ้งเคอ แค่โจวจินสุ่ยรู้เรื่องนี้เข้า เธอก็ต้องเสียใจมากแน่
เขาหันไปมองหลินเหวินจิ้งที่หลับสนิทและกอดเขาไว้แน่น ความโกรธพลันพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง จนอยากชกให้เธอตื่นเสียเดี๋ยวนั้น