บรรยากาศพลันเงียบงันลง โชคดีที่เติ้งเคอกลับมาพอดี ช่วยคลี่คลายความอึดอัดนี้
“มายืนทำอะไรกันอยู่ตรงนี้ ปลาจะไหม้หมดแล้วนะ!”
พอเขาพูด เฉินเยว่ฉีก็เหลือบมอง ก่อนหันไปดูเนื้อย่าง
เติ้งเคอถูกสายตานั้นมองจนสะดุ้งโหยง ทุกครั้งที่เฉินเยว่ฉีจะจัดการเขา อีกฝ่ายก็ทำหน้าแบบนี้ทุกที!
“พวกเรารอคุณอยู่น่ะ”
สีหน้าของโจวจินสุ่ยกลับมาเป็นปกติ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“รอให้คุณกลับมาย่างเนื้อให้ฉันไง” หลินเหวินจิ้งว่า
“ได้สิ ฉันหยิบเนื้อวัวที่เธอชอบกินมาให้ด้วยนะ”
เติ้งเคอโยนเรื่องที่เฉินเยว่ฉีทำไว้เบื้องหลัง แล้วยิ้มพลางวางจานผักและเนื้อลงบนโต๊ะ
“รอเลย เดี๋ยวฉันโชว์ฝีมือให้ดู”
เขาทำท่าพับแขนเสื้อ ส่งสัญญาณให้หลินเหวินจิ้งนั่งรออยู่ข้าง ๆ สบาย ๆ
ไม่นานเติ้งเคอก็ย่างเสร็จ เขาหยิบเนื้อที่เฉินเยว่ฉีย่างไว้แล้วมาวางรวมในจานเดียวกัน ก่อนยกไปวางตรงหน้าหลินเหวินจิ้งกับโจวจินสุ่ย
“ลองชิมเร็ว ถึงจะเป็นครั้งแรกที่ฉันย่าง แต่รสชาติน่าจะไม่แย่นะ”
ภายใต้สายตาคาดหวังของเติ้งเคอ หลินเหวินจิ้งหยิบเนื้อวัวเสียบไม้ขึ้นมาลองชิมหนึ่งคำ
“เป็นยังไงบ้าง?”
“ก็ไม่เลว แค่ยังย่างไม่สุกทั่วถึง”
หลินเหวินจิ้งยื่นเนื้อย่างให้เติ้งเคอชิมหนึ่งคำ
เธอไม่ชอบกินของที่สุก ๆ ดิบ ๆ นี่เป็นแค่ความชอบส่วนตัว
เติ้งเคอกัดไปคำหนึ่ง แล้วพบว่าข้างในยังไม่สุกจริง ๆ
“เดี๋ยวฉันเอาที่เหลือไปย่างซ้ำ เธอกับจินสุ่ยกินของที่พี่ฉีย่างไปก่อนนะ”
ได้ยินเขาพูดแบบนั้น หลินเหวินจิ้งก็ยิ้มออกมาทันที เธอหันไปมองเฉินเยว่ฉี แล้วก็เห็นว่าเขากำลังจ้องเติ้งเคอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์