"กลับมาแล้ว!" ฉู่เทียนชิวมีสีหน้าเปลี่ยนไป รีบสาวเท้าเข้าไปหา
ฉู่เทียนชิวถึงแม้จะมีข้อเสียเล็กน้อย แต่เขาดูจะให้ความสำคัญกับเพื่อนร่วมทีมมาก
จางซานเปิดประตูรั้วโรงเรียน รถค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามายังใจกลางลานกว้าง
หยุนเหยาเปิดประตูรถก่อนใคร วิ่งลงมาอย่างตื่นตระหนก: "ตายแล้วตายแล้วตายแล้ว... มีแต่พวก 'มดแมลง'... จะตายให้ได้แล้ว..."
"หยุนเหยา!" ฉู่เทียนชิวเดินเข้าไปถาม "เป็นยังไงบ้าง? เจอเสี่ยวเหนียนหรือเปล่า?"
"เปล่า" หยุนเหยาลุกขึ้นอย่างหงุดหงิด "แท็กซี่คันที่ฉีเซี่ยบอกเราเจอแล้ว มีรูปเสี่ยวเหนียนแขวนอยู่ แต่เสี่ยวเหนียนไม่อยู่ตรงนั้น"
"ไม่อยู่?"
ฉู่เทียนชิวนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
"ฉีเซี่ย... คุณเห็นเสี่ยวเหนียนที่นั่นจริง ๆ เหรอ?" ฉู่เทียนชิวถาม
"คุณว่ายังไงล่ะ?" ฉีเซี่ยขมวดคิ้ว "บนรถคันนั้นมีใบอนุญาตประกอบอาชีพและรูปของผู้หญิงคนนั้น ผมจะมั่วได้ยังไง?"
"มันแปลกจริง ๆ" หยุนเหยาพยักหน้า "ทำไมแท็กซี่ของเสี่ยวเหนียนถึงมาอยู่ใน 'แดนอวสาน' ได้? นี่มันไม่ใช่ 'เสียงสะท้อน' ของเธอเลยนะ"
ฉู่เทียนชิวก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: "ไม่ว่าจะยังไง เราก็เกือบจะแน่ใจแล้วว่าเสี่ยวเหนียนยังมีชีวิตอยู่ใน 'แดนอวสาน' ตราบใดที่เราไม่ย่อท้อ ไม่ช้าก็เร็วต้องเจอเธอแน่"
จินหยวนซวินและไอ้แว่นก็ลงจากรถมา ดูแล้วทั้งคู่เหนื่อยล้าหมดแรง
"พวกคุณลำบากแล้ว" ฉู่เทียนชิวยิ้มพลางพูด "วันนี้พวกคุณพักผ่อนเถอะ คนที่เหลือไปก็พอแล้ว"
"แบบนั้นจะได้ยังไง?" หยุนเหยาส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว "วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันกับฉีเซี่ยจะได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ ถึงฉันจะง่วงแค่ไหนก็ต้องสู้"