บัณฑิตกับทหาร
“เฮ้ย! ไอ้ต้มตุ๋น!” เฉียวเจียจิ้นตะโกนถามด้วยความร้อนใจ “ใครบุกรุกเข้ามา?”
“ฉันไม่รู้” ฉีเซี่ยเดินมาที่ลานโรงเรียน ย่อตัวลงแล้วเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว
“ที่นี่มันซอมซ่อขนาดนี้ยังมีขโมยอีกเหรอ?”
เฉียวเจียจิ้นไม่ได้สวมเสื้อ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากมีดเต็มตัว ฉีเซี่ยเพิ่งสังเกตว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเพียงรอยสักเต็มแขนสองข้าง แต่ยังสักเต็มแผ่นหลังอีกด้วย
สิ่งที่ทำให้เขาฉงนใจคือบาดแผลที่หน้าท้องของเฉียวเจียจิ้น
บาดแผลนั้นดูใหม่มาก เหมือนเพิ่งถูกแทงไม่นาน มันอ้าเป็นปากแผลแต่กลับไม่มีเลือดไหล นี่คงเป็นสาเหตุการตายที่แท้จริงของเฉียวเจียจิ้นสินะ?
“คงไม่ใช่แค่ «ขโมย» ธรรมดา” ฉีเซี่ยดึงสติกลับมาแล้วพูด “เราไปดูกันก่อน”
พูดจบ เขาก็พาเฉียวเจียจิ้นตรงไปที่ประตูใหญ่ของโรงเรียน
ตอนนี้ยังมีคนยืนเฝ้าอยู่ เพียงแต่ชายร่างใหญ่คนนั้นดูโงนเงนไปมา ใกล้จะหลับเต็มทีแล้ว
“จางซาน?” ฉีเซี่ยจำคนที่ยืนเฝ้าได้ แต่ไม่ได้ปลุกอีกฝ่าย เพียงซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากประตูโรงเรียน
“ไอ้ต้มตุ๋น... นายมาที่นี่ทำไม?” เฉียวเจียจิ้นถาม
“ฉันอยากจับผีนั่น” ฉีเซี่ยพูด
ตอนนี้ในแต่ละห้องของอาคารเรียนเริ่มมีแสงไฟลุกวาบขึ้น ดูเหมือนหลายคนจะตื่นแล้ว
ชั่วขณะหนึ่งผู้คนส่งเสียงดังเอะอะ ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ถึงความโกลาหลเมื่อครู่
ฉีเซี่ยซ่อนร่างเงียบ ตั้งใจจ้องมองทางออกของโรงเรียน เขาใช้ทางลัด ย่อมมาถึงประตูโรงเรียนได้เร็วกว่าเงานั้นอย่างชัดเจน