แต่ควรบอกเรื่องนี้กับเขาตอนนี้ไหม?
ไม่ใช่ความคิดที่ดีหรอก สิ่งที่มนุษย์ควบคุมได้ยากที่สุดก็คือ "ความคิด" ของตัวเอง
อารมณ์ของหานอีมั่วยังดูมั่นคง ถ้าพูดเรื่องนี้ออกไปตอนนี้ เกรงว่าจะกระทบต่อจิตใจของเขา
"หานอีมั่ว ตอนนี้รู้สึกกลัวไหม?" ฉีเซี่ยถามอย่างระมัดระวัง
"ไม่กลัวหรอก" หานอีมั่วส่ายหน้าอย่างสงบ "ที่นี่ไฟสว่างจ้า อีกอย่างดูก็ไม่มีอันตรายอะไร"
"ดี ดีเลย..."
ผู้กองหลี่พบว่าฉีเซี่ยลนลานขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
"แต่ใครจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก่อนกันระหว่างพรุ่งนี้กับอุบัติเหตุ..." หานอีมั่วมองท้องฟ้าอย่างหดหู่ "ฉีเซี่ย นายว่าเราจะไม่มีทางได้ออก..."
"หยุด!" ฉีเซี่ยปรี่เข้าไปปิดปากหานอีมั่ว เหงื่อเย็นไหลซึมลงมาจากหน้าผาก "หานอีมั่ว ใจเย็นก่อน เราจะต้องได้ออกจากที่นี่แน่"
หานอีมั่วฟังแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ฉีเซี่ยจึงปล่อยมือ
"ฉีเซี่ย ฉันไม่รู้ทำไม แต่ฉันเชื่อนายมาก" หานอีมั่วพูด "นายเหมือนตัวละครตัวหนึ่งในงานเขียนของฉัน ในตอนจบของเรื่อง เขาฝ่าด่านที่ไม่มีทางแก้ได้สำเร็จ"
"พูดอย่างนี้ก็ดีที่สุดแล้ว..." ฉีเซี่ยฝืนยิ้มขมขื่น "มีฉันอยู่ ดังนั้นนายไม่ต้องกังวล"
มองดูสีหน้าของฉีเซี่ย ผู้กองหลี่ก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้
หรือว่า "ซวยซ้ำซัด" ก็คือ "ปากกา" น่ะนะ?