บทที่ 69 เสียสละตนเอง
เจ็บ
เจ็บลึกถึงกระดูก
ฉีเซี่ยกัดฟันแน่น ย่อตัวลงกับพื้น ส่งเสียงครางอย่างทรมาน
เขารู้สึกราวกับตัวเองมีปัญหาทางจิตใจอย่างร้ายแรงจริง ๆ
ทุกครั้งที่มีใครตายต่อหน้า เขาจะปวดหัวแทบระเบิด
เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรกันแน่? หรือแค่เห็นศพเขาก็จะเป็นแบบนี้?
ไม่ใช่ ฉีเซี่ยเห็นคนตายในเกมมาหลายครั้งแล้ว
ไม่ใช่ทุกคนที่ตายแล้วจะทำให้เขาปวดหัว
ผ่านไปครึ่งนาทีเต็ม ฉีเซี่ยจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว ก่อนลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
คนทั้งสามที่อยู่นอกประตูก็เพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติภายในห้อง
พวกเขารีบวิ่งเข้ามาดู แล้วก็พบว่าผู้กองหลี่ตายไปแล้วทั้งที่ยังคาบบุหรี่อยู่
จางเฉินเจ๋อยกมือปิดปาก อยากร้องไห้แทบขาดใจแต่ก็ไม่กล้าส่งเสียง
“บัดซบ...” เธอค่อย ๆ เดินไปยังมุมห้อง ดึงทึ้งผมตัวเองแล้วย่อตัวลง สำเนียงกลางที่เคยชัดถ้อยชัดคำกลับกลายเป็นสำเนียงท้องถิ่น “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... พวกแกกำลังทำอะไรกัน...”
อารมณ์ของเธอดูไม่มั่นคงอย่างยิ่ง ราวกับถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก
ฉีเซี่ยยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงระฆังก็ดังขึ้นจากที่ไกล ๆ อีกครั้ง
「กัง」!!
หลินฉินกับเหล่ลวี่สะดุ้ง หันไปมองทางต้นเสียง
แม้ทั้งคู่จะไม่รู้ว่าเสียงระฆังหมายถึงอะไร แต่พวกเขาเคยได้ยินเสียงนี้หลายครั้งตอนมีคนตาย
หลินฉินสูดลมหายใจตั้งสติ เดินไปข้างทนายจาง ตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ทนายจาง ตั้งสติหน่อยนะ”