(แจ้งก่อนอ่าน: หนังสือเล่มนี้ใช้ AI ด้วย ผู้อ่านทุกท่านเลือกได้ตามสะดวก
ขอบอกไว้ล่วงหน้า จะได้อ่านแล้วไม่หัวร้อน วางกติกาให้ชัด ทางข้างหน้าจะได้กว้างขึ้น
สรุปแล้ว ขอแค่ผู้อ่านทุกท่านมีความสุข อยากอ่านก็อ่าน ขอให้สุขภาพแข็งแรง ทุกอย่างราบรื่น
หมายเหตุ: ผู้เขียนค่อนข้างตามใจตัวเอง งานเขียนเลยออกมาเป็นกองขี้ก้อนหนึ่ง ถ้าไม่ชอบก็อย่าด่ากันแรงนักนะ｡°(°.◜ᯅ◝°)°｡)
ดวงดาวดับสูญและผุดพราย ธารดาราแห่งจักรวาลแผ่กว้างราวกับภาพราตรีประดับดาวของแวนโก๊ะต์ ลวงตาคล้ายฝัน
โลกแล้วโลกเล่ากะพริบแสง เบ่งบาน แล้วดับสูญ บอกเล่ามหากาพย์เทพปกรณัมมากมาย ทั้งงดงามตระการตาและเจ็บปวดหนักหน่วง
ณ จุดบรรจบของจักรวาลนับไม่ถ้วนดุจดวงดาว มีลานขยะตั้งตระหง่านขึ้นกลางอากาศ เศษเสี้ยวของโลกทั้งหลายสลายตัวลงที่นี่ พร้อมชี้นำให้พหุจักรวาลพัฒนาไปอย่างเป็นระเบียบ
“เก้าห้าสองเจ็ด เราต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนเนี่ย อย่าบอกนะว่าต้องรอให้ครบโทษห้าร้อยล้านปีจริง ๆ?”
ในห้องควบคุม หลินเป่ยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก มือหนึ่งควบคุมเครื่องจักรคัดเลือกเศษข้อมูลจากพหุจักรวาล อีกมือชี้ไปทางระบบเก้าห้าสองเจ็ดที่อยู่ข้าง ๆ
ใครอยากทำงานนี้ก็ทำไป ส่วนเขาไม่อยากเป็นราชาลานขยะนี่อีกแล้ว
“ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ไม่มีฝีมือพอจะแหกคุก พลังงานของฉันแค่เอาไว้ประคองสติยังแทบไม่พอเลย”
ระบบเก้าห้าสองเจ็ดตอบอย่างหงุดหงิด
เรื่องมันยาว ระบบเก้าห้าสองเจ็ดเดิมเป็นนักศึกษาจบใหม่ สาขาวิชาม่านฟ้า แล้วก็ได้พบหลินเป่ยที่เรียนจบปุ๊บตกงานปั๊บเหมือนกัน ทั้งคู่เข้ากันได้ดี จึงร่วมกันสร้างผลงานชิ้นโบแดงในชื่อ “ม่านฟ้าตะวันตก”
น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดพวกเขาเล่นเกินตัว ภายใต้อิทธิพลของม่านฟ้า มนุษย์ในโลกนั้นตื่นรู้ขึ้นมาแล้วทำโลกพังยับเยิน
เพื่อชดใช้ความผิด พวกเขาจึงจำต้องมอบอิสรภาพให้โลกใบนั้น แต่ก็ถูกลงโทษให้มาขูดอึในลานขยะจักรวาลเป็นเวลาห้าร้อยล้านปี
หลินเป่ยทำหน้าเหมือนกินมะระ มองกระแสข้อมูลจากพหุจักรวาลอย่างห่อเหี่ยว นี่มันภาพขยะจากจักรวาลไหนกันบ้างเนี่ย!
ทั้งสลับเพศ ทั้งตัวละครกลายเป็นตัวร้าย ทั้งโลกสยองขวัญ เห็นทุกวันจนจะอ้วกอยู่แล้ว
หลินเป่ยหยิบเศษข้อมูลชิ้นหนึ่งขึ้นมา เคาะหัวตัวเองพลางคิดหาวิธีหนีออกไปในพริบตา
“เฮ้อ วันแห่งการจัดการขยะอีกแล้ว” หลินเป่ยเริ่มตรวจเศษข้อมูล บันทึกแล้วจัดเข้าหมวดหมู่ซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน
เขาเปิดข้อมูลชิ้นนั้นแล้วเริ่มดู นี่เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขไม่กี่อย่างในแต่ละวัน
หลินเป่ยคลิกเมาส์บนแผงควบคุม ข้อมูลก็ถูกแปลงเป็นวิดีโอ
แต่เขาก็ยังอดบ่นไม่ได้ อุตส่าห์เป็นระดับพหุจักรวาลแล้ว ทำไมยังต้องนั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์เองอีก นั่งนาน ๆ จนหมอนรองกระดูกจะปลิ้นอยู่แล้ว
ภาพเริ่มฉาย:
【ภายในพระราชวังขนาดมหึมา เพดานสูงจนมองไม่เห็นยอด เสาแบบโกธิกสีดำทะมึนตระหง่านเรียงรายอยู่โดยรอบ
เสาหินหลายเหลี่ยมขนาดใหญ่ยักษ์ พื้นผิวตกแต่งสีทองคล้ำที่ดำเกรียม และภาพสลักขนาดมหึมาซึ่งสึกกร่อน ล้วนเผยให้เห็นความโอ่อ่าและความขรึมขลัง
ผนังโลหะผสมเรืองแสงวูบวาบ แสงพลังจิตสีสว่างจ้าปรากฏประปราย แสงสีทองเย็นจากโคมศักดิ์สิทธิ์และช่องว่างของท่อร้อยสายลอดออกมา ชวนให้ขนลุก
บรรยากาศจมอยู่ในความมืดทึบ อากาศหนักอึ้งและร้อนอบอ้าว แฝงกลิ่นโอโซน ธูปหอม โลหะ และแรงกดดันจากแรงสั่นสะเทือนของพลังจิตอันแผ่วเบา】
ไม่ต้องถามว่าทำไมถึงได้กลิ่นและสัมผัสแรงกดดันได้ ฉันบอกได้แค่ว่าเทคโนโลยีนาโนไงล่ะ ไอ้หนู!
หลินเป่ยเลิกคิ้ว รู้สึกว่าน่าสนใจดี จึงดูวิดีโอต่อไป:
【แคปซูลโลหะสีทองคล้ำหนักอึ้ง รูปทรงเหลี่ยมมุมแข็งทื่อ ลอยอยู่กลางอากาศ
สายไฟ ท่อของเหลว และท่อพลังจิตนับไม่ถ้วน ซึ่งหนาเท่าลำต้นไม้ทอดออกมาจากรอบแคปซูล ต้นทางของมันคือร่างกายที่เหลือเพียงซาก
เธอมีผิวสีน้ำผึ้งสุขภาพดี ผมยาวสีดำสนิทดุจขนกาแผ่สยายอยู่บนตัวแคปซูลจักรกลและหมอนรอง
หน้าผากคาดวงมงกุฎใบลอเรลทองคำอันเป็นเอกลักษณ์ ใบไม้สีทองแข็งกระด้างแนบข้างขมับ ทั้งสองข้างประดับลายอินทรีสองหัวแบบเรียบง่าย】
“ซู้ด~”
หลินเป่ยเก็บเศษข้อมูลชิ้นนี้เข้ากระเป๋าเงียบ ๆ แล้วเชิดอกขึ้นอย่างรู้สึกผิด
เขาแค่ภักดีล้วน ๆ เข้าใจไหม?
ต้องเก็บไว้ชื่นชมให้ดี มองพระสิริโฉมของจักรพรรดิให้เต็มตา!
พูดตามตรง ต่อให้จักรพรรดิเรียกเขาไปตอนนี้ก็คงดีกว่าปล่อยเวลาให้เสียเปล่าอยู่ในซอกมุมแบบนี้
ต้องเข้าใจว่าไอ้พวกสาวกค้อนโผล่มาได้ทุกที่จริง ๆ ครั้งก่อนตอนเขาเข้าห้องน้ำ เพิ่งเตรียมจะนั่ง ชักโครกก็พลันเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า
แอสตาร์ตสองคนโผล่พรวดออกมาจากชักโครกทองคำ แล้วถามหลินเป่ยทันทีว่าอยากกลับสู่อ้อมกอดของจักรพรรดิหรือไม่
หรือว่าสาวกค้อนจะเชี่ยวชาญเทคโนโลยีเดินทางผ่านมิติแล้ว?!
หลินเป่ยส่ายหน้า สลัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว แล้วอีกความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
ถ้าจักรพรรดิประทับเฝ้าชักโครกทองคำ จุดเสาพลังจิต แล้วชี้นำประชาชนมากมายไม่ให้หลงทางในมิติอันว่างเปล่าได้
งั้นเขาก็อาจฉายม่านฟ้าสู่พหุจักรวาลจากลานขยะจักรวาลแห่งนี้ เพื่อฟื้นฟูพลังงานของระบบเก้าห้าสองเจ็ด แล้วหนีออกจากคุกได้ในที่สุด
ลานขยะจักรวาลตั้งอยู่ตรงจุดศูนย์กลางของพหุจักรวาล แถมระบบเก้าห้าสองเจ็ดก็เป็นนักศึกษาดีเด่นสาขาวิชาม่านฟ้า แบบนี้ก็ตรงสายสุด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
หลินเป่ยรีบเล่าแนวคิดนี้ให้ระบบเก้าห้าสองเจ็ดฟัง สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
หลังฟังแนวคิดของหลินเป่ย สมองของระบบเก้าห้าสองเจ็ดค้างไปสองสามวินาที ก่อนจะพบว่าเรื่องนี้อาจทำได้จริง แต่ต้องทุ่มพลังงานทั้งหมดไปกับการฉายม่านฟ้า
เสี่ยงสักตั้ง มอเตอร์ไซค์อาจกลายเป็นรถยนต์!
“แต่เราจะฉายอะไรล่ะ? ตอนนี้เรากำลังรับโทษ คลังข้อมูลม่านฟ้าถูกขึ้นบัญชีดำ เลยฉายอะไรไม่ได้เลย”
“นั่นสิ จะฉายอะไรดี?”
หลินเป่ยชะงักไปทันที แต่แล้วก็มองกองขยะในลาน ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว
ที่จริงพวกเขายังมีอะไรให้ฉายอยู่บ้าง
แต่พหุจักรวาลอาจต้องเจอกับกองขี้แล้วล่ะ ถึงเวลามอบความตื่นตะลึงจากทฤษฎีหลุมขี้แห่งพหุจักรวาลให้ทุกโลกได้สัมผัสแล้ว!
……
“พร้อมหรือยัง หลินเป่ย?”
“พร้อมแล้ว!” หลินเป่ยพยักหน้าให้ระบบเก้าห้าสองเจ็ด สีหน้าเหมือน “ไปแล้วคงไม่ได้กลับมา”
“พอพลังงานหมด ฉันจะเข้าสู่โหมดหลับ แต่จะทิ้งระบบปฏิบัติการพื้นฐานไว้ให้นายใช้ฉายเนื้อหาม่านฟ้า”
พวกเขาต้องใช้ลานขยะจักรวาลเป็นศูนย์กลาง ใช้พลังงานที่เหลืออยู่ของระบบเก้าห้าสองเจ็ดเป็นเชื้อเพลิง แล้วฉายม่านฟ้าไปยังพหุจักรวาล
แต่ยังมีปัญหาสุดท้ายที่ต้องแก้ นั่นคือจะบุกรุกโลกเหล่านี้ได้อย่างไร พวกเขายังต้องมีหัวรบพิเศษ
โชคดีที่พวกเขามีคุณสมบัติบางอย่างของมายคราฟ ซึ่งทะลวงกำแพงของทุกโลกได้ราวกับเดินเข้าไปในที่ไร้ผู้คน
พูดไปก็น่าแปลก ช่วงก่อนหน้านี้ พนักงานลานขยะพบเศษข้อมูลชิ้นหนึ่ง ในนั้นระบุว่ามายคราฟบุกโลกเอลเดนริง แล้วต่อด้วยจีทีเอ ตำนานเฮยเสินหวู่คง และอื่น ๆ
ไม่รู้ว่าพหุจักรวาลเกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นอีก แต่พวกเขาก็ได้เก็บของดีมา
“นี่เป็นพลังงานก้อนสุดท้ายของฉันแล้ว หลินเป่ย!”
ระบบเก้าห้าสองเจ็ดตะโกน พลางติดตั้งคุณสมบัติ “บุกยึด” ของมายคราฟ จากนั้นรวบรวมพลังงานทั้งหมดจนกลายเป็นลูกแสงสีขาวราวกับพายุ
“ได้!”
หลินเป่ยกัดฟันแน่น เบิกตาถลน แรงกดดันบนร่างเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล พายุพลังงานพัดผมของเขาปลิวไปด้านหลัง แสงสีขาวสะท้อนอยู่บนใบหน้า
แสงสีขาวราวกับธงผืนใหญ่ ตัดผ่านโลกนับไม่ถ้วนไปพร้อมกับกระแสลมหมุน
ลำแสงพุ่งทะลุเปลือกนอกของเอกภพสมบูรณ์แบบมาร์เวล แล้วทะลวงผ่านจักรวาลพิสดารที่ดูคล้ายฟองสบู่นับไม่ถ้วน
【จักรวาลมาร์เวล】
โทนีซึ่งกำลังทำท่าครุ่นคิดนั่งอยู่บนชักโครก จ้องเพดานพลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
ตั้งแต่รุ่นเอ็มเคโฟร์เป็นต้นมา เขาติดตั้งฟังก์ชันแปลก ๆ ไว้บนเกราะมากมาย
รวมถึงเครื่องกรองปัสสาวะ ใช้แล้วเอากลับมาใช้ใหม่
ทั้งประหยัดพลังงานและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม แถมยังนำทรัพยากรกลับมาใช้ซ้ำได้ในความหมายหนึ่ง เขาถึงกับภูมิใจกับมันด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เขากำลังคิดว่า ควรติดตั้งระบบขับถ่ายเพิ่มเข้าไปอีกอย่างดีไหม?
“ถึงยังไงตอนต่อสู้ก็คงออกจากสนามรบเพราะปวดท้องไม่ได้หรอก!”
“แต่คงกินพื้นที่เกินไป แถมอาจกระทบฟังก์ชันหลักด้วย”
ขณะที่เขากำลังหมกมุ่นกับไอเดียอัจฉริยะของตัวเอง
ม่านแสงสีขาวนวลผืนหนึ่งค่อย ๆ กางออกนอกหน้าต่าง กินพื้นที่ส่วนหนึ่งของเส้นขอบฟ้าเหนืออาคารสตาร์ก
โทนีสะดุ้งโหยง ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
“?” โทนีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้น จาร์วิส!”
“คุณผู้ชาย จากการตรวจสอบพบปรากฏการณ์ไม่ทราบชนิดเกิดขึ้นทั่วโลก ขณะนี้กำลังเรียกใช้ข้อมูลจากดาวเทียม...ไม่สามารถตรวจหาต้นกำเนิดได้ และไม่ทราบองค์ประกอบ”
ฟังจบโทนีก็อยากพุ่งออกไปทันที แต่แล้วก็นึกได้ว่าตัวเองยังอยู่ในห้องน้ำ
“ช่างเถอะ จัดการธุระส่วนตัวก่อน...”
ไม่กี่นาทีต่อมา เกราะสีแดงทองก็พุ่งแหวกท้องฟ้าออกไป
……
“สตีฟ ฉันรู้ว่านายตกใจมาก แต่ใจเย็นก่อน”
ชายหัวโล้นตาเดียวพูดกับกัปตันอเมริกา ใช่แล้ว เขาคือไอ้เวรเอ๊ยชื่อดังนั่นเอง
กัปตันอเมริกาที่เพิ่งตื่นขึ้นมาพุ่งเข้าสู่มหานครอันเจริญรุ่งเรืองในอีก 70 ปีให้หลังอย่างไม่รู้จะวางตัวยังไง
พอได้ยินประโยคนี้ กัปตันอเมริกาก็หยุดเดินด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แล้วเหลือบมองหัวโล้นเกลี้ยง ๆ
เพิ่งหลับไปตื่นเดียว เครื่องมือทำไร่ที่เคยทำงานอยู่ในนา กลับลุกขึ้นมาเป็นนายคนเสียแล้ว ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
“เราต้องการนาย ตลอด 70 ปีที่ผ่านมา เรามีโทรศัพท์ รถยนต์ ปัญญาประดิษฐ์ และยุคนี้ก็มีวิกฤตที่ใหญ่กว่าเดิม...”
ชายหัวโล้นพูดพลางทำท่าประกอบ พยายามโน้มน้าวฮีโร่จากอดีตให้เข้าใจอนาคต แต่กลับเห็นกัปตันอเมริกายืนนิ่งมองท้องฟ้า
“ฉันเข้าใจแล้ว” กัปตันอเมริกาเอ่ยช้า ๆ หลังผ่านไปครู่หนึ่ง
ไอ้หมอนี่เข้าใจอะไรขึ้นมากะทันหันเลยเหรอ?
“อะไรนะ?”
ชายหัวโล้นมองตามสายตาของกัปตันอเมริกา แล้วก็เห็นม่านแสงที่ไม่รู้ที่มาผืนนั้นทันที
เขาถึงกับคิดว่าวันนี้ตัวเองยังตื่นไม่เต็มตา
เขาหันไปมองซ้ำอย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าของชายหัวโล้นค่อย ๆ คล้ำลง
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
……
“ท่านจอมราชัน...ท่านจอมราชัน...”
ที่คามาร์ทัจ ภายในวิหารศักดิ์สิทธิ์อันเป็นที่พำนักของจอมเวทสูงสุด สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งปกติเงียบสงบกลับเกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างหาได้ยาก
จอมเวทมอร์โด คาซิลิอัส หวัง และคนอื่น ๆ เรียกชื่อของเอนเชียนต์วันอย่างร้อนรน
พวกเขาไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์ประหลาดนี้อย่างไร จึงทำได้เพียงรายงานให้เอนเชียนต์วันทราบ
ก็ใครใช้ให้เธอเป็น “ผู้เฒ่าโบราณ” ล่ะ อาวุโสที่สุดแล้วนี่?
เอนเชียนต์วันที่สวมชุดคลุมสีเหลืองเดินออกมาอย่างไม่รีบร้อน สีหน้าสงบนิ่งก่อนเอ่ยว่า
“ฉันรู้แล้ว ส่งคำสั่งลงไป ให้ทุกวิหารเพิ่มระดับการระวังภัยและเตรียมมาตรการป้องกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าจอมเวทก็รีบกระจายข่าวกันไป ราวกับมีศัตรูตัวฉกาจบุกเข้ามา
แต่ที่จริงเอนเชียนต์วันเองก็ไม่มั่นใจ เมื่อครู่นี้เธอได้รับการเรียกตัวจากวิแชนติ แล้วเดินทางไปพบพวกเขาในอีกมิติหนึ่ง
ดูเหมือนเรื่องจะใหญ่โต จากศาลชีวิต นิรันดร์แห่งจักรวาลนี้ ไปจนถึงวิแชนติ ต่างกำชับให้ระวังม่านฟ้าที่ไม่ทราบที่มา
เอนเชียนต์วันส่ายหน้า มองม่านฟ้าแล้วเงียบไปนาน
สุดท้ายก็ถอนหายใจเบา ๆ
“เฮ้อ...”
เทพตีกัน คนธรรมดาซวย
เดิมทีเธอตั้งใจจะหาโอกาสสลัดตำแหน่งจอมเวทสูงสุดทิ้งให้เร็วที่สุด แต่ดูท่าแผนเกษียณคงต้องรอไปอีกนาน
……
ในจักรวาลแห่งหนึ่ง ด็อกเตอร์สเตรนจ์นั่งขัดสมาธิลอยอยู่กลางอากาศ แสงจากอัญมณีแห่งกาลเวลาส่องประกายรอบตัว ก่อเป็นริ้วสีเขียวเจิดจ้า
“เส้นเวลาเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว...” ด็อกเตอร์สเตรนจ์ขมวดคิ้ว เขาก็สังเกตเห็นม่านฟ้าที่ปรากฏขึ้นเช่นกัน
จากการสังเกตของเขา ความเป็นไปได้ของเส้นเวลาเพิ่มขึ้นด้วยอัตราหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นสี่พันห้าร้อยสิบสี่แบบต่อวินาที โอกาสชนะศึกชี้ชะตาก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย
“น่าสนใจ”
“ขอดูหน่อย!” ด็อกเตอร์สเตรนจ์โบกมือร่ายเวท ภาพต่าง ๆ ปรากฏขึ้นในหัว
“นี่มัน?” เขาเห็นตัวเองเผชิญหน้ากับธานอสเพียงลำพัง
จากนั้นเขาร่ายเวทเปิดประตูมิติด้วยแหวนวิเศษ แล้วร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น
สไปเดอร์แมนในชุดแดงน้ำเงินเดินออกมา แต่ให้ตายเถอะ ทำไมสไปเดอร์แมนคนนี้อ้วนขนาดนี้?
รอยยิ้มของด็อกเตอร์สเตรนจ์ค่อย ๆ แข็งค้าง
“เอ็มเจ เอ็มเจ!” สไปเดอร์แมนร่างอ้วนโบกมือไปมาเหมือนคนเสียสติ “ธานอส ไอ้หลวงพ่อแก่เอ๊ย ไหนบอกว่าหลังสู้กันเสร็จจะมีสาวสวยเพียบไง?”
“เดี๋ยวฉันจัดการแกเอง!” สไปเดอร์แมนร่างอ้วนตะโกนพลางพุ่งเข้าใส่ธานอส
ด็อกเตอร์สเตรนจ์: “……”
ด็อกเตอร์สเตรนจ์ลืมตาพรวด เหงื่อท่วมตัวจนอดสั่นไม่ได้ พึมพำกับตัวเองไม่หยุด
ความเป็นไปได้นั่นไม่มีอยู่จริงหรอก
พูดตามตรง ด็อกเตอร์สเตรนจ์กลัวจริง ๆ แม้แต่ตอนเห็นความเป็นไปได้ของจักรวาลซอมบี้ เขายังไม่กลัวขนาดนี้เลย
ปีเตอร์บ้านไหนหน้าตาแบบนี้กัน?
ปีเตอร์ กริฟฟิน: ใช่แล้ว เด็ก ๆ จริง ๆ แล้วฉันนี่แหละ
……
【จักรวาลดีซี】
“เขาจะมาหรือเปล่านะ?” ผู้บัญชาการกอร์ดอนคิดในใจ ทันทีที่ม่านฟ้าปรากฏ เขาก็รีบขึ้นไปเปิดสัญญาณค้างคาวบนดาดฟ้าแล้ว
ผู้บัญชาการกอร์ดอนใช้เวลา 0.0001 วินาทีก็เดาได้ว่า คืนนี้เมืองก็อตแธมน่าจะคึกคักสุด ๆ ลองมาท้าทายตัวเองดูสิ!
คิดได้ดังนั้น ผู้บัญชาการกอร์ดอนก็อดใจเต้นตุบ ๆ ไม่ได้
ทันใดนั้น มือคู่หนึ่งก็แตะไหล่เขาจากด้านหลัง ผู้บัญชาการกอร์ดอนหันขวับไปมองอย่างตกใจ พอเห็นแบตแมนในชุดดำทั้งตัวกับหูแหลมสองข้าง ก็โล่งใจขึ้นมาทันที
“ฉันรู้แล้ว ฉันจะจัดการพวกตัวป่วนเอง”
เสียงแหบพร่าดังออกมาจากเครื่องแปลงเสียงของแบตแมน เปี่ยมด้วยความหนักแน่นที่ไม่มีใครกล้าสงสัย
ถึงเวลาให้เหล่าอันธพาลแห่งก็อตแธมได้เห็นฝีมือของคุณพ่ออัศวินอาร์แคม ผู้พิชิตก็อตแธมในคืนเดียวแล้ว ฝีมือเขาไม่ได้มีดีแค่ปากหรอกนะ
……
กริ๊ง ๆ~
“ฮัลโหล สวัสดีครับ คลาร์กพูดครับ”
“คลาร์ก! จำได้ไหมว่าคุณลาพักอยู่บ้าน? รีบออกมาดูเร็วเข้า”
“ลอยส์?” พอได้ยินเสียงเทพธิดาของเขา ซูเปอร์แมนก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เขาคุยไปพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
วินาทีถัดมา ม่านฟ้าอันกว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในสายตา ซูเปอร์แมนเบิกตากว้าง
……
ในตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของลอนดอน ชายคนหนึ่งเดินโซเซออกมา สวมเสื้อโค้ตสีดำ ดูเป็นคนสำมะเลเทเมาอย่างแท้จริง
เขาหยิบไฟแช็กขึ้นมา เปลวไฟแตกกระจาย สูดควันเข้าปอด อัดบุหรี่สักมวนแล้วรู้สึกสบายตัวจริง ๆ
แต่พอคอนสแตนตินเห็นม่านฟ้าบนท้องฟ้า สีหน้าก็ดำคล้ำลงทันที แววตาซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก
“สักวันหนึ่ง ฉันจะตัดมือของสวรรค์กับนรกที่ยื่นเข้ามาในโลกมนุษย์ให้หมด”
วินาทีต่อมา คอนสแตนตินก็ยิ้มเยาะพลางส่ายหน้า คิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย “ไอ้พวกปีศาจนี่กำลังเล่นอะไรอีกวะ!”
……
ลอสแอนเจลิส ภายในบาร์ที่มีบรรยากาศมีระดับแห่งหนึ่ง ชายสวมสูทเนี้ยบกำลังจิบเครื่องดื่มสีแดงคล้ำที่ไหวระริกอยู่ในแก้วก้านยาว
ทันทีที่ม่านฟ้าปรากฏ เครื่องดื่มก็หกกระจายเต็มพื้น
แววตาของชายคนนั้นซับซ้อนขึ้น เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่พูดอะไร ขณะที่เครื่องดื่มสั่นไหวราวกับคลื่นสีดำ เขาก็หายตัวไปจากตรงนั้นทันที
“คุณทำให้เขาตื่นแล้ว”
……
【โลกเดอะบอยส์】
บนตึกสูงระฟ้า ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมขอบ รูปร่างกำยำ ใบหน้าดุดันน่ากลัว ราวกับเทพเจ้าแห่งมนุษย์
เขาคือเบบี๋โฮมแลนเดอร์ของพวกเรานั่นเอง
แขนของโฮมแลนเดอร์กระตุกอย่างรุนแรง เขากำลังฝึกท่าจันทร์เสี้ยวทะลวงสวรรค์ใต้แสงจันทร์!
ม่านฟ้ากางออกมาอย่างฉับพลัน โฮมแลนเดอร์หยุดนิ่งราวกับถูกกดปุ่มหยุด
ด้านล่างตึก นักข่าวคนหนึ่งยกกล้องขึ้นบันทึกภาพอันยิ่งใหญ่นี้ไว้
《ม่านฟ้าปริศนาปรากฏ หรือมนุษย์ต่างดาวบุกโลก?》
《เงาปริศนา ภาพเหินฟ้าใต้แสงจันทร์ คาดพบมนุษย์ต่างดาวบนดาดฟ้าบริษัทวอต》
《บริษัทวอตแถลง: ไม่ต้องกังวล เหล่าซูเปอร์ฮีโร่จะปกป้องทุกคนเอง》
《โฮมแลนเดอร์ไม่มาร่วมงานแถลงข่าว แต่มีคนพบเห็นที่โรงพยาบาล!》
……
ฉากคล้ายคลึงกันนับไม่ถ้วนเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในจักรวาลอันไร้ขอบเขต
“มิเนอร์วา ฝากปกป้องความปลอดภัยของพ่อมดน้อยด้วย”
“ลุงหลง นั่นมันอะไรน่ะ?”
“แกนดัล์ฟ รีบดูบนฟ้า!”
“ภักดี! ภักดี!”
……
ภายใต้สายตาของพหุจักรวาล เนื้อหาบนม่านฟ้าค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
【บนเสาไฟ สไปเดอร์แมนย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง สายตามองข่าวที่กำลังรายงานบนจอขนาดใหญ่ในนิวยอร์ก
“ต่อไปเป็นข่าวด่วน” พิธีกรสวมสูทเนี้ยบปรากฏบนจอ “เบื้องหลังเหตุโจมตีที่ลอนดอนเมื่อสัปดาห์ก่อนถูกเปิดโปงแล้ว คลิปต่อไปนี้บันทึกคำพูดสุดท้ายของมิสเทริโอ ควินติน เบ็ก ก่อนเสียชีวิต”
ภาพเปลี่ยนไป ชายใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเลือดฟุบอยู่บนสะพาน สีหน้าตื่นตระหนก เขาพูดกับกล้องอย่างหนักแน่นว่า
“ที่จริงไอรอนแมนเป็นเกย์!”】