อี้จงไห่มองเจี่ยฟู่กุ้ยด้วยความโกรธสุดขีด แล้วถามว่า "นี่มันอะไรกัน? บอกว่าใหญ่จะชนะไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมกลายเป็นเล็กไปได้?"
เจี่ยฟู่กุ้ยก็พูดไม่ออกเหมือนกัน เขามองอี้จงไห่แล้วตอบว่า "ฉันจะไปรู้ได้ไง? นายต่างหากที่ให้ฉันพูดแบบนี้"
อี้จงไห่จ้องเขา "นายพูดกลับด้านหรือเปล่า?"
เจี่ยฟู่กุ้ยส่ายหัวอธิบาย "เปล่านะ ฉันตั้งใจจะชี้ให้กู้ฉางเกินแทงใหญ่ แต่นายให้ฉันทำตรงกันข้าม ฉันเลยแกล้งบอกให้เขาแทงเล็ก"
อีกด้านหนึ่ง กู้ฉางเกินกอดเหรียญเงินตรงหน้ากองโตไว้ แล้วนับอย่างดีใจ ได้ถึงสองร้อยหกสิบแปดเหรียญ
ทั้งเจี่ยฟู่กุ้ยและอี้จงไห่ รู้สึกหงุดหงิดสุดขีด
กู้ฉางเกินยื่นแขนไปโอบเจี่ยฟู่กุ้ยกับอี้จงไห่ แล้วพูดพลางหัวเราะ "ดูพวกนายสิ เป็นอะไรไป? โอกาสดี ๆ อย่างนี้ ทำไมไม่เล่นด้วยกันล่ะ?"
เจี่ยฟู่กุ้ยยิ้มแห้ง "ก็แค่พานายมาเที่ยวเล่น เราก็แค่ดูไปด้วย"
กู้ฉางเกินมองเจี่ยฟู่กุ้ย ยิ้มบาง ๆ "เฒ่าเจีย นายยังเกรงใจฉันอีก วางใจเถอะ วันนี้ฉันอารมณ์ดี เรื่องก่อน ๆ ที่นายเคยทำ ฉันจะไม่ถือสาเอา"
เจี่ยฟู่กุ้ยชั่วขณะนั้นไม่รู้จะตอบยังไง
ตอนนั้นเอง กู้ฉางเกินก็โอบเจี่ยฟู่กุ้ยแล้วพูด "เฒ่าเจีย นายบอกฉันที ตานี้แทงอะไรดี? ฉันอยากได้เงินก้อนใหญ่"
ได้ยินกู้ฉางเกินพูดแบบนี้ อี้จงไห่รีบส่งสายตาให้เจี่ยฟู่กุ้ย
เจี่ยฟู่กุ้ยมองลูกเต๋าสามแต้มหงายหงายบนโต๊ะพนัน ตาโตขึ้นทันที แล้วพูดว่า "ฉางเกินเอ๋ย แทงสามหงายสิ เก้าใหญ่ ได้เยอะดี อัตราจ่ายหนึ่งต่อแปด"
ได้ยินคำนี้ ทุกคนในที่นั้นอึ้งไปหมด
ในใจทุกคนคิดกันว่า เจี่ยฟู่กุ้ยกำลังเล่นกู้ฉางเกินเป็นตัวตลกชัด ๆ คนปกติที่ไหนจะแทงสามหงายที่มีโอกาสต่ำมาก
กู้ฉางเกินมองเจี่ยฟู่กุ้ย แล้วทำเป็นดีใจถาม "จริงเหรอ?"
เจี่ยฟู่กุ้ยพยักหน้าหนักแน่น "จริงสิ"