หลินเสวี่ยมองกู้ฉางเกินตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
กู้ฉางเกินเห็นท่าทีของเธอ ก็นึกขึ้นได้ทันที นึกถึงเงินที่เก็บไว้ในมิติติดตัว รีบเอ่ยว่า "หลินเสวี่ย หันหลังไปก่อน"
สิ้นเสียง กู้ฉางเกินก็คลายขอบกางเกงล้วงมือเข้าไป คลำหาแล้วหยิบเหรียญเงินออกมาจากมิติติดตัวกำหนึ่ง รวมแล้วสามร้อยแปดสิบเหรียญ
หลินเสวี่ยมองตาไม่กะพริบที่เขาเอาเหรียญเงินออกมาจากที่แบบนั้น เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ตกตะลึงอย่างยิ่ง พอตั้งสติได้ สีหน้าเธอก็เจือแววรังเกียจ ขมวดคิ้วถาม "นายเอาเงินไปเก็บไว้ในนั้นได้ไง ไม่กลัวเกะกะหรือไง"
กู้ฉางเกินเพิ่งรู้ตัวว่าไม่เหมาะ เพิ่งใช้วิธียัดกางเกงในเพื่อปกปิดมิติติดตัว พอนึกได้ก็ยิ้มแห้ง ๆ แก้เก้อ "ไม่เป็นไร ๆ ของอย่างเงินน่ะ เก็บไว้ตรงนี้ไม่น่าอายหรอก ดีกว่าถูกขโมยจ้อง สุดท้ายหายไปซะอีก"
หลินเสวี่ยเข้าใจในบัดดล พยักหน้า "ก็นะ ใครจะไปขโมยของจากที่แบบนั้น"
กู้ฉางเกินยิ้ม หยิบเหรียญเงินแปดสิบเหรียญออกมาวางบนโต๊ะ "เธอดูเงินไว้ก่อน รอแป๊บนะ ฉันจะไปเรือนหลังหาหญิงชราหูหนวก ซื้อบ้านในเรือนนั้นให้เสร็จก่อน"
หลินเสวี่ยกำลังจะอ้าปากห้าม กู้ฉางเกินก็วิ่งพรวดออกไปแล้ว
เขาเดินไปเรือนหลังไปด้วย นึกถึงเรื่องเมื่อกี้ไปด้วย รู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก เหรียญเงินสามร้อยแปดสิบเหรียญซ่อนไว้ในกางเกงใน ใครเห็นก็คงรู้สึกแปลก
หลินเสวี่ยที่อยู่ในบ้านมองประตูที่ว่างเปล่า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหาอ่างทองเหลือง รองน้ำเปล่า แล้วเอาเหรียญเงินแปดสิบเหรียญบนโต๊ะใส่ลงไปล้างอย่างพิถีพิถัน