“ไม่กลับ” เจียงชีพูดเน้นทีละคำ
“ได้ เธอก็เข้มแข็งให้ถึงที่สุดแล้วกัน อย่ามาร้องขอกลับไปทีหลังก็แล้วกัน”
ลู่ฉือทิ้งคำพูดนั้นไว้ ก่อนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
“เขาไปแบบนี้เลยเหรอ?”
หัวเล็ก ๆ ของกวนหมิงเซี่ยโผล่ออกมาจากหลังประตู
เจียงชียืนพิงประตู สีหน้าเรียบเฉย “ไม่อย่างนั้นแกอยากให้เขาตบฉันสักทีก่อนค่อยไปหรือไง?”
“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?”
กวนหมิงเซี่ยสวมบทบาทขึ้นมาทันที แนวกรามเกร็งแน่น คิ้วขมวดเป็นปม จงใจลดเสียงให้ต่ำ
“นังผู้หญิง! ถ้าไม่กลับไปกับฉัน ฉันจะถล่มที่นี่ให้ราบ! คอยดูสิว่าเธอจะหนีไปไหน!”
พูดจบยังสะบัดสูททำท่าหยิ่งผยองเจ้าเสน่ห์อีกด้วย
เจียงชีหลุดหัวเราะ ก่อนก้าวเข้าไปในบ้าน “เต็มสิบ ฉันให้ 8.6 คะแนน”
“ทำไมไม่ให้เต็ม?” กวนหมิงเซี่ยปิดประตูอย่างไม่พอใจ “ฉันแสดงได้เหมือนจริงสุด ๆ เลยนะ!”
เจียงชียกมีดทำครัวขึ้นมา ทำท่าปาดคอตัวเอง “เพราะแกเลี่ยนจนฉันแทบตายไปนิดหนึ่งแล้ว”
กวนหมิงเซี่ยอึ้งไปหนึ่งวินาทีกว่าจะเข้าใจ จากนั้นก็เดินตามเจียงชีเข้าไปในครัว พลางพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
“ถ้าไม่เลี่ยนแล้วจะเรียกประธานจอมเผด็จการได้ยังไง นี่แหละถึงจะเรียกว่าแก่นแท้!”
“ฉันว่าฉันมีพรสวรรค์ด้านการแสดงมากนะ ถ้ามีโอกาสต้องไปลองสักครั้ง ไม่แน่ว่าต่อไปฉันอาจได้เป็นราชินีจอเงินก็ได้”
“คุณเจียง ตอนนี้คุณเอาใจราชินีจอเงินอย่างฉันไว้ก่อนก็ได้นะ ต่อไปมีประโยชน์กับคุณแน่”