ลู่ฉือขับรถกลับมาถึงอ่าวหยุนสุ่ย ทันทีที่ก้าวเข้ามาในลานบ้านก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
แปลงกุหลาบที่เคยได้รับการดูแลอย่างประณีตเละเทะไปหมด ดินกระจุยกระจาย ต้นไม้กว่าสิบต้นถูกถอนรากถอนโคน กองระเกะระกะอยู่ข้างหนึ่ง ราวกับเพิ่งถูกพายุเฮอริเคนพัดถล่ม
แม่บ้านหวังเพิ่งดูละครสั้นจบไปเรื่องหนึ่ง พอถอดหูฟังออกก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์พอดี จึงรีบออกมาต้อนรับ “คุณผู้ชายกลับมาแล้วค่ะ”
“ดอกไม้ในลานบ้านเป็นอะไรไป?”
แม่บ้านหวังทำหน้างุนงง “ดอกไม้อะไรคะ?”
ลู่ฉือไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงถามตรง ๆ ว่า “คุณนายล่ะ?”
“คุณนายเพิ่งกลับมาค่ะ น่าจะอยู่ชั้นบน” แม่บ้านหวังตอบ
ลู่ฉือผ่อนลมหายใจออกมาแทบไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบเดินขึ้นชั้นบน
ที่แท้ก็เป็นแค่เหออวิ๋นฟานคนนั้นพูดจาให้ตกอกตกใจไปเอง
เขาผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้าไป แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้คาดไม่ถึง
ตู้เสื้อผ้าเปิดอ้าซ่า ลิ้นชักหลายช่องถูกดึงออก ผ้าปูที่นอนกับปลอกหมอนหายไป โต๊ะเครื่องแป้งมีผลิตภัณฑ์บำรุงผิวเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง ปฏิกิริยาแรกของเขาคือคิดว่ามีขโมยขึ้นบ้าน
ลู่ฉือเดินสำรวจห้องรอบหนึ่ง ของแบรนด์เนมยังวางอยู่ที่เดิมไม่ขยับ มีแต่ของราคาถูกที่หายไปเยอะ
เมื่อเห็นว่าภาพถ่ายแต่งงานบนผนังเหลือเพียงใบหน้าเย็นชาของเขาคนเดียว เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเป็นฝีมือของยัยเจียงชี
ตอนลงมาชั้นล่าง ลู่ฉือเพิ่งเหลือบเห็นเอกสารเด่นสะดุดตาบนโต๊ะกลาง