เจียงชีเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ ก็ชนเข้ากับเสิ่นเยี่ยนที่เดินสวนมา
ทั้งสองไม่ได้เจอกันมานานแล้ว
ก่อนหน้านี้ใช่ว่าจะไม่เคยเจอกันบ้าง แต่เจียงชีมักทำเป็นไม่รู้จักเขา
เพราะถึงอย่างไรตอนนั้นทั้งคู่ก็เกือบได้แต่งงานกัน หากแพร่งพรายออกไป ย่อมหนีไม่พ้นคำซุบซิบนินทา
วันนี้แม่สามีไม่อยู่
ยิ่งไปกว่านั้น ลู่ฉือยังเปิดเผยความสนิทสนมกับแฟนเก่าอย่างโจ่งแจ้ง
เธอจะต้องรักษาความเป็นกุลสตรีอะไรอีกล่ะ?
เจียงชีจึงมานั่งคุยเล่นกับอดีตคู่หมั้นบนระเบียง
ลมกลางคืนพัดโชยมาเป็นระลอก เสิ่นเยี่ยนพิงราวระเบียง ถามด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “แต่งงานกับลู่ฉือแล้วรู้สึกยังไงบ้าง?”
เขาเห็นเหตุการณ์ที่ซ่งชิวอินเบียดเจียงชีจนต้องลุกจากที่นั่งด้วย ความอยากรู้อยากเห็นจึงถูกปลุกขึ้นมา
“ถ้าตอนนั้นเราแต่งงานกัน พอมีมือที่สามมาแย่งที่นั่งเธอ ฉันต้องยืนข้างเธอแน่นอน”
เจียงชีมองความมืดไกลออกไป น้ำเสียงเรียบเฉย “ก็เหมือนกันหมด”
ไม่ว่าจะแต่งกับใคร ดูเหมือนจุดจบก็ไม่ต่างกัน
ตอนปีสี่ ซูเหอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา เงินที่เจียงชีใช้ดำรงชีพในตอนนั้นเป็นเงินที่แม่เลี้ยงหักเหลือไว้ ซึ่งไม่พอจ่ายค่ารักษาพยาบาลราคาแพงลิบลิ่ว เธอจึงทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากครอบครัว
สิ่งที่ต้องแลกคือการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจ เพื่อผลประโยชน์ของบริษัท
คู่ดูตัวเปลี่ยนหน้าไปเรื่อย ๆ ราวกับม้าวิ่งวน บางคนคุยกันไม่กี่ชั่วโมง บางคนคุยกันหลายวัน แต่คนที่คุยกันนานที่สุดก็ยังไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์
เสิ่นเยี่ยนเป็นคนสุดท้าย เขาไม่ใช่ตัวเลือกแต่งงานที่ดีนัก เป็นเสือผู้หญิง เอ๊ย เสือผู้ชายเจ้าชู้ที่มีผู้หญิงรายล้อมไม่ขาด
อาการป่วยของแม่รอช้าไม่ได้ เจียงชีไม่อยากวุ่นวายอีกต่อไป จึงตกลงกับเสิ่นเยี่ยนว่าแต่งงานกันแล้วต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง
ทั้งคู่ถึงขั้นคุยเรื่องแต่งงานกันแล้ว แต่จู่ ๆ ลู่ฉือก็กลับประเทศ
วันนั้นบังเอิญเจอกันที่บาร์ เสิ่นเยี่ยนดึงดันลากเธอไปดื่มคารวะ เธอดื่มจนไม่ได้สติ แล้วก็ลงเอยนอนกับลู่ฉืออย่างเลอะเลือน