เจียงอี้มองเจียงชีที่เดินขึ้นเวทีด้วยสีหน้าเหยียดหยาม ในใจคำนวณไว้แล้วว่าควรจะเยาะเย้ยเธออย่างไรดี
พวกเขารู้จักกันมาตั้งแต่มัธยมต้น เจียงชีมีความสามารถแค่ไหน เขาย่อมรู้ดี
ผลการเรียนก็ธรรมดา ไม่รู้เรื่องดนตรีสักนิด หรือคิดจะขึ้นไปท่องสูตรคูณงั้นเหรอ?
แต่เจียงชีกลับเอ่ยขออนุญาตแสดงอะไรสักอย่างกับคุณปู่เจียงอย่างไม่สะทกสะท้าน คุณปู่เจียงเพียงยิ้มแล้วพยักหน้าให้
ซ่งชิวอินเห็นภาพนั้นก็แอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ
ตอนเรียนมัธยมปลายปีหนึ่ง เจียงชีก็เป็นแค่คนไม่เอาไหนที่ไม่ชอบเรียน
โจทย์คณิตศาสตร์ง่าย ๆ เธอสอนตั้งหลายรอบ อีกฝ่ายก็ยังไม่เข้าใจ
ยิ่งแม่เลี้ยงไม่เคยสนใจ ไม่ว่าจะเป็นเปียโน เชลโล หรือเต้นรำ ซึ่งล้วนเป็นความสามารถที่คุณหนูตระกูลดีควรมี เธอก็ไม่เคยคิดจะเรียน
ถ้าไม่นับว่าบ้านมีเงิน เธอจะมีความสามารถอะไรอีก?
คิดได้ดังนั้น ซ่งชิวอินก็ขยับเข้าไปใกล้ลู่ฉือ แล้วพูดเสียงเบา “เหมือนเจียงชีจะขึ้นไปแสดงนะ ไม่รู้ว่าเธอจะแสดงอะไรให้ทุกคนตะลึงกันแน่?”
ลู่ฉือเหลือบตามองเจียงชี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน “เธอน่ะเหรอ? จะทำอะไรเป็น? อย่าขึ้นไปขายหน้าเลย!”
เหออวิ๋นฟานหัวเราะแซวอยู่ข้าง ๆ “ก็ไม่แน่นะ ฉันค่อนข้างเชียร์เจียงชี บางทีเธออาจขึ้นไปเล่นตลกเดี่ยว ใช้ฝีปากทำให้คนทั้งงานหัวเราะกันลั่นก็ได้”
ลู่ฉือจิ๊ปาก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
เจียงอี้ตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจ่อไปทางเจียงชี “ฉันจะถ่ายตอนเธอขายหน้าไว้ แล้วเปิดวนซ้ำให้ดูไปเลย!”
“อย่าเล่นเกินไปนัก” ลู่ฉือเหลือบมองเขา
“ใครใช้ให้เธอมาหาเรื่องฉันก่อนล่ะ? ฉันจะทำให้เธอจำไปอีกนาน!”