หลินซุ่ยอานกวาดสายตาไล่อ่าน《คำกล่าวของผู้ซ่อน》อีกรอบอย่างรวดเร็ว เพิ่มกับที่ฟังโจวเหวินอินท่องมาแล้วหนึ่งรอบ ตอนนี้เธอท่องออกได้แล้ว
“คุณครูคะ” เธอลุกขึ้น “หนูขอท่อง《คำกล่าวของผู้ซ่อน》ค่ะ”
คุณครูภาษาจีนมองเธอ “ได้ เริ่มได้”
หลินซุ่ยอานเคาะคอเบา ๆ แล้วเริ่มท่อง
“โรงเรียนมีผู้ซ่อน รูปร่างประดุจมนุษย์ พฤติการณ์ประดุจสิ่งลี้ลับ”
“ผู้ตามล่าห้าสิบ ผู้ซ่อนสิบ ผู้ตามล่าถือปากกา ผู้ซ่อนถือนาม”
“นามมิอาจกล่าวเอง ผู้ใดกล่าวคือออกจากเกม ผู้ได้นามชนะ ผู้เสียนามตาย”
“จึงกล่าวว่า ผู้ซ่อนนั้น ซ่อนร่างยากไม่ ซ่อนนามยากยิ่ง”
เมื่อหลินซุ่ยอานท่องจบ สีหน้าคุณครูภาษาจีนก็อ่อนลง “ไม่เลว”
“ไม่อ้างเรื่องย้ายโรงเรียนมาเป็นข้ออ้างหลบเลี่ยง ทัศนคติถูกต้อง คะแนนคุณธรรมบวกหนึ่งคะแนน”
“ท่องได้ครบถ้วน คะแนนปัญญาบวกหนึ่งคะแนน นั่งลงได้”
“ขอบคุณค่ะคุณครู” หลินซุ่ยอานนั่งลง
ส่วนสวี่หยวนที่อยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้ามองเลยสักนิด กลัวว่าครูจะเรียกชื่อตัวเองขึ้นมาในวินาทีถัดไป
คุณครูภาษาจีนเรียกชื่อต่อ “หลี่เมิ่งเจี๋ย ออกมาท่อง《คำสอนเรื่องขยันศึกษา》”
หลินซุ่ยอานไม่ได้สนใจเพื่อนร่วมชั้นที่ท่องหนังสือต่อ ก้มหน้าควานหากระดาษกับปากกาจากกระเป๋า เขียนตัวอักษรไม่กี่บรรทัด พับเก็บ แล้วเลื่อนไปที่แขนสวี่หยวน
สวี่หยวนสะดุ้งเฮง แล้วค่อย ๆ กางกระดาษออก
[ที่นั่งเรียนข้างกัน ดูคะแนนสามด้านของตัวเองตรงไหนเหรอ คะแนนเท่าไรถึงจะได้เกียรติบัตรสามด้าน ถ้าคะแนนต่ำจะเกิดอะไรขึ้น]