“หลอกเป็นแผลงพัน?” เจียงไหลตาส่องประกาย เข้าใจความหมายของคุณตาจ้าวได้ทันที
“ใช่ ให้เธอทำท่าทีเหมือนจะเปิด” คุณตาจ้าวกล่าว “วางนิ้วลงบนหน้าปก ยกขึ้นนิดหน่อย ให้ทั้งโลกเข้าใจว่ากำลังจะเปิดมัน”
“ผู้เล่นแต่ละคนมีโอกาสติดต่อได้แค่ครั้งเดียว แถมการติดต่อยังมีเวลาจำกัด ใครก็ตามที่กดปุ่มติดต่อก่อน ก็ถือว่าหมดโอกาสไปแล้ว”
“แถมไม่ได้หลอกได้แค่ครั้งเดียว สามครั้งห้าครั้งก็ยังได้”
“รอจังหวะที่ทุกฝ่ายเริ่มลังเลกันหมด ตอนนั้นค่อยเริ่มติดต่อ”
“ตอนนั้นบางทางการก็หมดโอกาสไปแล้ว ส่วนที่เหลือแม้ยังมีอยู่ ปฏิกิริยาก็จะช้ากว่าเราสองสามวินาที”
“สองสามวินาทีก็เพียงพอให้เราแซงหน้าได้แล้ว”
เจียงไหลพยักหน้า เธอมองหลินซุ่ยอานและพวกบนจอภาพ แต่ในหัวกำลังคิดถึงเรื่องอื่น มิติวิญญาณ
ตอนที่วิญญาณผนึกมิติส่วนตัวไว้ เสียงและภาพถูกบล็อกหมด ถ้าอันอันกับพวกซ่อนเข้าไปในมิติวิญญาณ การติดต่อจากศูนย์บัญชาการจะเชื่อมต่อได้ไหม?
เรื่องนี้ไม่เคยทดลองมาก่อนเลย
ถ้าติดต่อได้ ก็เปิดรายชื่อข้างในนั้นได้ ใครก็ขโมยไปไม่ได้
เจียงไหลไตร่ตรองอย่างละเอียดในใจ แล้วตัวเธอเองก็กลับมากดความคิดนั้นทิ้ง
ไม่ได้
ข้างในมิติวิญญาณไม่มีภาพ พวกเธอมองไม่เห็นรายชื่อ แม้ติดต่อได้ ก็ต้องพึ่งปากของอันอันที่ต้องอ่านชื่อออกมาเป็นคำ ๆ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ตอนเก็บชื่อนักเรียนก็พบแล้วว่า ห้องของอันอันเป็นชื่อคนหลงกั๋ว ส่วนห้องของลีน่าเป็นชื่อคนหนานไซ่
รายชื่อนั้นคงเป็นแบบเดียวกัน ชื่อนักเรียนที่ถูกลบออกจากระเบียนกว่า 500 คน อ่านให้จบต้องใช้เวลาเท่าไหร่? จบแล้วยังต้องเทียบชื่ออีก