หรือว่าจะอยู่หน้าประตู?
เสี่ยวซิงซิงรีบวิ่งไปเปิดประตู แต่ฮั่วซางกลัวว่าจะยังมีคนรออยู่ข้างนอก จึงคว้าคอเสื้อด้านหลังของเขาแล้วดึงกลับมา
“หนูว่าหนูเห็นหนูตายน่าสนใจกว่าข้าวห่อไข่แกงกะหรี่ฝีมือแม่เหรอ?” ฮั่วซางจงใจเบี่ยงเบนความสนใจของเสี่ยวซิงซิง
เสี่ยวซิงซิงฉลาดเกินไป เธอกลัวว่าเขาจะจับได้ว่ามีอะไรผิดปกติ และเรื่องนั้นคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
“ฮึ! แม่ครับ ผมยังไม่ยกโทษให้แม่นะ!” เสี่ยวซิงซิงหันกลับมาจริง ๆ เขากอดอก เชิดคาง ทำท่าหยิ่ง ๆ น่ารัก
ฮั่วซางโน้มตัวลงไปลูบแก้มเล็ก ๆ ของเขา ก่อนจะบีบจมูกเบา ๆ แล้วอุ้มเขาขึ้นมา “หนูโกรธแม่ แล้วจะทำให้ตัวเองลำบากไปทำไมล่ะ เด็กดี กินข้าวเถอะ หายโกรธได้แล้ว”
“ฮึ~~”
เสี่ยวซิงซิงแกล้งส่งเสียงฮึอีกครั้ง แต่ก็ยอมไปนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างว่าง่าย เขาหยิบช้อนตักข้าวกิน พลางคิดว่าข้างนอกประตูเมื่อครู่มีอะไรกันแน่ ทำไมแม่ถึงดูแปลก ๆ ไปนิดหนึ่ง
ฮั่วซางเอาแต่คิดถึงจดหมายข่มขู่ หลังดูแลเสี่ยวซิงซิงจนเขาเข้านอนแล้ว เธอกลับนอนไม่หลับไปทั้งคืน
เช้าตรู่วันต่อมา เธอตื่นขึ้นมาพร้อมขอบตาดำคล้ำ แถมเพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน ก็ถูกโทรศัพท์ของฮั่วเจียวปลุกให้ตื่น
“ฮัลโหล?” ฮั่วซางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วนวดหว่างคิ้ว
ฮั่วเจียวได้ยินเสียงงัวเงียเจือความเกียจคร้านจากปลายสาย ก็แทบกัดฟันจนแตก ตั้งแต่พิธีแต่งงานมาจนถึงตอนนี้ เธอไม่ได้หยุดพักเลยสักนิด ไม่ต้องพูดถึงการได้หลับเต็มตา บนโลกออนไลน์มีแต่เสียงด่าทอถาโถม แฟนคลับที่เคยชื่นชอบเธอครึ่งหนึ่งเปลี่ยนไปเป็นแอนตี้แฟน