ซูเหยามองหลินเฉินแวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“หลินเฉิน เจ้าจะเข้าร่วมงานชุมนุมยุทธอีกทำไม? รนหาที่อับอายหรือ?”
สีหน้าของซูเหยาหยิ่งผยองอย่างยิ่งขณะเอ่ยวาจา
บัดนี้วิญญาณยุทธ์ของซูเหยาเลื่อนขั้นเป็นระดับหกดาวแล้ว เมื่อมองไปทั่วราชวงศ์ต้าอวี่ พรสวรรค์ของนางก็นับได้ว่าโดดเด่นสะดุดตา
ส่วนวิญญาณยุทธ์ของหลินเฉินถูกทำลายไปแล้ว
ในสายตาซูเหยา นางกับหลินเฉินถูกกำหนดให้เป็นคนละโลกกัน
หลินเฉินไม่กล่าวสิ่งใด สีหน้าเย็นชา เดินไปยังเขตพักรอ
วาจาใด ๆ ล้วนไร้ความหมาย วันนี้มีเพียงพลังเท่านั้นที่จะพิสูจน์ทุกสิ่ง!
ซูเหยาชิงวิญญาณยุทธ์ของหลินเฉินไป หนี้แค้นนี้ วันนี้ต้องสะสาง!
กาลเวลาผันผ่าน
ไม่นานนัก บนฟากฟ้าไกลโพ้นก็มีผู้คนขี่กระเรียนวิญญาณมา เสียงกระเรียนร้องกังวานก้อง
เงาร่างสองสายเหินลงมา
หนึ่งเป็นชายชราชุดเทา อีกหนึ่งเป็นเด็กหนุ่มชุดแพร
เมื่อชายชราชุดเทามาถึง ผู้มีอำนาจของสำนักกระบี่วิญญาณ สำนักอู่จี๋ และสำนักไท่ชูต่างพากันออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าเคารพนบนอบ
“ลมอะไรพัดสหายกงซุนมาถึงที่นี่ได้?”
หัวหยางมีสีหน้าเคร่งขรึม กงซุนเหยี่ยเป็นผู้อาวุโสสำนักชั้นในของสำนักต้าอวี่ มีฐานะสูงส่ง
เมื่อเทียบกันแล้ว ประมุขสำนักอู่จี๋อย่างเขาไม่นับเป็นสิ่งใดต่อหน้ากงซุนเหยี่ย
“ข้ามาดูว่าคนที่สังหารศิษย์ข้ามีพลังเพียงใด”
แววตากงซุนเหยี่ยเย็นเยียบ จ้องหลินเฉินราวกับอสรพิษ
“โจวหยาง ศิษย์ของท่าน ข้าเป็นคนสังหารเอง”
หลิ่วเหยียนหรานก้าวออกมาอย่างกะทันหัน สีหน้าเคร่งขรึม
“อย่างนั้นหรือ?”
ประกายเย็นวาบผ่านดวงตากงซุนเหยี่ย เขาไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนสังหารโจวหยาง
ที่จริงแล้ว การตายของโจวหยางไม่ได้สำคัญต่อกงซุนเหยี่ยนัก