“ข้าก็คัดค้าน!”
“ข้าไม่เห็นด้วย!”
ข้างกายผู้อาวุโสใหญ่มีคนสนิทอยู่ไม่น้อย
หลายปีมานี้ อำนาจของผู้อาวุโสใหญ่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มต่อกรกับประมุขฮวาหยางได้แล้ว
สีหน้าฮวาหยางไม่เปลี่ยนแปลง แน่นอนว่าเขารู้อยู่แล้วว่าผู้อาวุโสใหญ่ไม่มีทางเห็นด้วย
แต่เรื่องนี้หาใช่สิ่งที่เขาจะตัดสินใจได้ไม่!
“ในเมื่อผู้อาวุโสใหญ่ไม่เห็นด้วย เช่นนั้นท่านคิดว่าผู้ใดเหมาะจะเป็นผู้สืบทอดศักดิ์สิทธิ์มากกว่า?” ฮวาหยางเอ่ยเสียงเรียบ
ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม “ตอนนี้ยังไม่มีผู้เหมาะสม เช่นนั้นก็เว้นตำแหน่งไว้ก่อน หลินเฉินสังหารศิษย์ร่วมสำนัก นิสัยโหดเหี้ยมเกรี้ยวกราด ไม่เหมาะจะเป็นผู้สืบทอดศักดิ์สิทธิ์!”
ผู้อาวุโสใหญ่รู้ดีว่า ในบรรดาคนหนุ่มสาวของสำนักอู่จี๋ตอนนี้ ไม่มีผู้ใดต่อกรกับหลินเฉินได้
นอกจากหลินเฉินแล้ว ศิษย์คนอื่น ๆ ไม่มีทางได้เป็นผู้สืบทอดศักดิ์สิทธิ์เลย
“ตำแหน่งผู้สืบทอดศักดิ์สิทธิ์จะปล่อยว่างไว้ไม่ได้”
“ส่วนที่ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวว่าหลินเฉินมีนิสัยโหดเหี้ยมเกรี้ยวกราดนั้น ยิ่งเป็นเรื่องเหลวไหล หวงฝูอี้คิดจะฆ่าเขา แล้วหลินเฉินจะยอมให้สังหารโดยไม่ตอบโต้หรือ?”
“เรื่องนี้ที่ประชุมผู้อาวุโสหารือกันไปนานแล้ว หลินเฉินไม่มีความผิด ผู้อาวุโสใหญ่ไม่จำเป็นต้องหยิบยกขึ้นมาอีก”
น้ำเสียงของฮวาหยางเย็นชาและกดดัน
เหล่าผู้อาวุโสคนสนิทที่อยู่ข้างกายเขาต่างพากันคล้อยตาม
“แม้หลินเฉินจะมีพลังแข็งแกร่ง แต่ไม่มีวิญญาณยุทธ์ แล้วจะเป็นผู้สืบทอดศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร? ตำแหน่งนี้ให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ยิ่งกว่าพลังในยามนี้” ผู้อาวุโสใหญ่เปลี่ยนประเด็น มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นเยียบ
“ใครบอกว่าหลินเฉินไม่มีอนาคต เส้นทางกระบี่ก็เป็นมหาวิถีอันรุ่งโรจน์เช่นกัน หากผู้อาวุโสใหญ่ไม่พอใจ ก็เรียกศิษย์ที่ท่านเห็นว่าสำคัญมาสักสองสามคน ให้ประมือกับหลินเฉินเสียก็สิ้นเรื่อง” ฮวาหยางยิ้มบาง