ภายใต้การนำทางของฟางโม่ ติ้งฉงเฟิงและหลี่เจินเจินฝ่าวงล้อมของเหล่าพนักงานดูแลทั้งสองชั้นได้อย่างแม่นยำ และสะบัดพวกมันทิ้งไปชั่วคราว
ติ้งฉงเฟิงพิงผนังมุมห้อง เหงื่อท่วมหัว เขามองไปที่หลี่เจินเจินข้าง ๆ ที่แค่หอบเล็กน้อย แล้วก็มองไปที่ฟางโม่บนกำแพงที่ยังเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มุมปากกระตุกบ้าคลั่ง……
ค่ายฝึกแห่งนี้ ทำไมสัตว์ประหลาดถึงเยอะขนาดนี้?
“เหลือเวลาอีกกี่นาที?”
“แปดนาที”
“ว่าอยู่” ฟางโม่พยักหน้า “การโจมตีของพวก ‘ปริศนา’ เริ่มรุนแรงและรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งยังมีระเบียบวินัยเป็นอย่างดี ไม่เหมือนการบุกแบบสุ่มอิสระเลย น่าจะมีครูฝึกหลิน…… เอ่ย หลินชีเย่ควบคุมพวกมันอยู่ข้างหลัง เพื่อกดดันพวกเรา”
“งั้นเราต้องทำยังไงดี?” หลี่เจินเจินเริ่มเดือดร้อนใจ “ถ้าคนนั้นจัดกระบวนทัพด้วยตัวเอง พวกเราคงหนีรอดจากครานี้ยากแหนะ……”
“คงไม่ถึงขั้นนั้นมั้ง?” ติ้งฉงเฟิงหายใจยาว หัวใจเต้นช้าลงเล็กน้อยก่อนพูดว่า “ที่ครูฝึกหลินจัดฉากนี้ขึ้นมา น่าจะแค่อยากฝึกความแข็งแกร่งทางร่างกายของพวกเราในสภาวะสุดขีด เป้าหมายแรกคงไม่ใช่การกำจัดพวกเราให้หมด ดังนั้นต้องมีทางรอดแน่”
“ถูกต้อง” ฟางโม่พยักหน้าเห็นด้วย “ฉันสูดหาตำแหน่งของพวก ‘ปริศนา’ ได้ ไปกับฉันแบบเมื่อกี้ต่อ น่าจะฝ่าไปได้อีกไม่กี่นาที”
“ได้!”
ทั้งสามสบตากัน แล้วเริ่มหลบหลีกไปตามภูมิประเทศที่ซับซ้อนอีกครั้ง อันธพาลหลบการไล่ล่าของ ‘ปริศนา’ รอบด้าน