“นั่นมันความหมายยังไง? นายยังจะกลับไปอยู่กับผู้พิทักษ์รัตติกาลอีกเหรอ?” เสียงของมารน้อยเย็นเยียบลง “นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ในสายตาของพวกเขา นายไม่เหมาะจะเป็นผู้พิทักษ์รัตติกาลเลยแม้แต่นิดเดียว พวกเขาไม่มีทางรับนายหรอก……”
“พวกเขาจะรับหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ถ้าครั้งเดียวไม่ได้ ฉันก็ลองสองครั้ง สองครั้งไม่ได้ก็สามครั้ง…… ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันต้องเข้าไปให้ได้” ดวงตาของหลูเป่าโย่วลุกไหว้วามมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน
หลูเป่าโย่วหยุดฝีเท้า สูดลมหายใจลึก ราวกับตัดสินใจบางอย่างลงเสียที แล้วค่อย ๆ วางมือซ้ายลงบนดวงตาซ้ายที่เข้มมิดราวกับยามค่ำ……
“นายจะทำอะไรน่ะ?” เสียงของมารน้อยสะดุด ชัดเจนว่าเริ่มตกใจ
“ฉันจะกลับไปอยู่กับผู้พิทักษ์รัตติกาล แต่นาย…… กลับไปไม่ได้”
เสียงของหลูเป่าโย่วเรียบนิ่งผิดมนุษย์ ดวงตาของเขาเจิดจ้าขึ้นด้วยสีแดงเลือด พร้อมกันนั้นปลายนิ้วมือซ้ายก็ค่อย ๆ ทิ่มเข้าไปในเบ้าตาของตัวเอง……
เลือดสดไหลรินลงมา ร่างของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดสุดขีด
“นายบ้าไปแล้วเหรอ?!” เสียงตื่นตระหนกของมารน้อยก้องขึ้นอีกครั้ง “แค่จะเป็นผู้พิทักษ์รัตติกาล นายถึงกับทำถึงขั้นนี้เชียว?!
พอแล้ว พอแล้ว!
ฉันเข้าใจแล้ว! ต่อไปฉันจะไม่พูดมากอีกแล้ว! ไม่ว่าฉันจะเห็นอะไรในหมู่ผู้พิทักษ์รัตติกาล ฉันจะทำเป็นไม่เห็นทั้งหมด ไม่บอกความลับสักคำเด็ดขาด จริง ๆ ฉัน……"
ฉีกก——!
ปากของหลูเป่าโย่วเปิดออกโดยไร้เสียงใด ๆ เขาย่อตัวก้มลง เลือดไหลพรากลงมาตามแก้ม
มือซ้ายของเขาบีบแน่นลูกตาสีเข้มมิดนั้น สั่นระริกขณะดึงมันออกจากเบ้าตาของตัวเอง……