โรงเรียนมัธยมสอง
เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นอย่างเนิบนาบ นักเรียนมัธยมปลายเดินออกจากประตูโรงเรียนเป็นกลุ่มใหญ่ พร้อมกับพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
"เฮ้อ วันนี้ก็สั่งการบ้านเยอะอีกแล้ว ต้องทำถึงห้าทุ่มกว่าแน่เลย..."
"ใช่สิ! อาจารย์บ้านั่นสั่งการบ้านอ่านเพื่อความเข้าใจมาตั้ง 12 ข้อ! จะให้เป็นตายกันหรือไง?"
"? การบ้านอ่านเพื่อความเข้าใจนี่เขียนมั่ว ๆ ก็ได้ไม่ใช่เหรอ?"
"เขียนมั่วยังไง?"
"สามยาวหนึ่งสั้นเลือกสั้น สามสั้นหนึ่งยาวเลือกยาว ปนเปเลือก C ไม่ชัวร์เลือก D"
"...เดี๋ยวนะ ขอฉันจดไว้ก่อน!"
"..."
ทันใดนั้น นักเรียนคนหนึ่งก็หันไปพูดกับหลี่ยี่เฟยที่เดินตามหลังมาเป็นคนสุดท้ายว่า:
"หลี่ยี่เฟย นายช้าจัง เร็วหน่อยสิ!"
หลี่ยี่เฟยได้สติ "โอ้ มาแล้ว ๆ"
เขาเร่งฝีเท้าตามกลุ่มไป แต่ก็ยังมองซ้ายมองขวาอย่างไม่หยุด ดูเหม่อลอย
"เป็นอะไร? หาอะไรอยู่หรือเปล่า?" หวังเลี่ยงถามขึ้นอย่างสงสัย
หลี่ยี่เฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ "หลังจากเรื่องครั้งนั้น ฉันก็รู้สึกกลัวเวลากลับบ้านหลังเลิกเรียน... ถึงตอนนี้จะไม่มีการติวตอนเย็น ฟ้ายังสว่างอยู่ แต่ก็ยังรู้สึก... ขนลุก!"
หวังเลี่ยงกลอกตาใส่ "ก็แค่เจอฆาตกรคนเดียว ไม่เห็นต้องเว่อร์ขนาดนั้นเลย? หลี่ยี่เฟย นายดูตัวใหญ่ล่ำบึ้ก แต่ทำไมใจเสาะจัง?"
"นั่นมันไม่ใช่... เฮ้อ ช่างเถอะ พูดกับนายก็ไม่เข้าใจ" หลี่ยี่เฟยส่ายหัว
ทันใดนั้นเอง เขาก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ แล้วก็หยุดฝีเท้ากึก
"เป็นอะไรอีก?"
"จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าลืมสมุดการบ้านไว้ในลิ้นชักโต๊ะที่ห้องเรียน" หลี่ยี่เฟยพูดพลางลูบหัวอย่างปวดหัว
"นายนี่สมองไม่ดีอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งใช้การไม่ได้ใหญ่... ดีนะที่โรงเรียนยังไม่ปิดประตู รีบกลับไปเอาเถอะ ฉันกับพวกไปก่อนนะ"