โรงพยาบาลโรคจิตกับบทเรียนสังหารเทพ

ตอนที่ 42 พรสวรรค์ของฉันเป็นไงบ้าง

6 นาที· 1.5K คำ

"หอมจัง…" หลินชีเย่ที่ปวดร้าวไปทั้งตัวเดินโซเซออกมาจากห้องฝึกซ้อม พอกลิ่นหอมที่ลอยมาจากห้องกิจกรรมกระทบจมูก แววตาที่เหมือนเถ้าธุลีก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

มุมปากของเวินฉีโม่ยกขึ้นเล็กน้อย "ดูท่า มื้อเช้าที่นายโดนซ้อมคงไม่เสียเปล่านะ…"

หลินชีเย่เดินตรงไปยังห้องกิจกรรม เพิ่งผลักประตูเข้าไป สายตาเคืองขุ่นสี่คู่ก็กวาดมามองเขาเป็นตาเดียว

"…" หลินชีเย่รู้สึกว่าบรรยากาศไม่ค่อยถูกต้อง "ทำ…อะไรกัน?"

"ไม่มีอะไร มานั่งกินข้าวเถอะ" เฉินมู่เหย่เหลือบมองเขาพลางพูดเรียบๆ

"อ้อ"

พอนั่งลง หงอิงก็มองเฉินมู่เหย่ด้วยสายตาละห้อย น่าสงสารอย่างบอกไม่ถูก

"กินข้าวกันได้แล้ว" ในที่สุด เฉินมู่เหย่ก็เอ่ยประโยคที่ทุกคนรอคอยมานาน

แต่ละคนรีบตะครุบกับข้าว เหมือนหมาป่าที่อดอยากมาหลายวัน ตาแดงก่ำ

"พี่หงอิง อาหารของผู้พิทักษ์รัตติกาล…ปกติดีขนาดนี้เลยเหรอ?" หลินชีเย่มองกับข้าวเต็มโต๊ะพลางถามเสียงเบา

หงอิงตอบอย่างไม่สบอารมณ์ "ตอนนี้ฉันไม่อยากคุยกับนาย"

พูดจบ เธอคิดอีกทีแล้วเสริม "ฉันจะคุยกับนายหลังจากกินเสร็จ!"

หลินชีเย่ …

"หลินชีเย่"

"ครับ หัวหน้า"

"วันนี้ฝึกซ้อมมา ได้อะไรบ้าง?"

"ได้ครับ ได้เยอะเลย"

"อืม" เฉินมู่เหย่พยักหน้า หยุดไปครู่หนึ่งแล้วถามต่อ "เจ็บไหม?"

"…นิดหน่อย"

"เสี่ยวหนาน เดี๋ยวช่วยรักษาเขาหน่อย"

ซือเสี่ยวหนานเม้มปากแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ได้ค่ะ"

เฉินมู่เหย่คิดแล้วก็เสริมอีก "ไม่ต้องรักษาให้หายดี แค่ให้ซ้อมต่อได้พรุ่งนี้ก็พอ"

หลินชีเย่ …

เปี๊ยะ!

ตะเกียบสองคู่กระทบกันในซุปกระดูก เกิดเสียงเบาๆ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป