ที่แห่งหนึ่งในต้าเซี่ย
"เอ๊ะ?"
หวังเมี่ยนที่กำลังค้นหาร่องรอยของ "ปริศนา" ตนหนึ่ง พลันเงยหน้าขึ้นมองไปยังบางแห่ง
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับหัวหน้า?" ฉวยโว่ที่อยู่ข้าง ๆ ถามขึ้นด้วยความงุนงง
"ไม่มีอะไร"
หวังเมี่ยนจ้องมองไปทางนั้นอยู่นาน ก่อนจะส่ายหัว "อาจเป็นแค่ความรู้สึกไปเองมั้ง..."
เชียงเหวยยักไหล่ "เสียดายเปล่าเลย ฉันนึกว่าหัวหน้าเจอร่องรอยของ 'ปริศนา' ตัวนั้นซะแล้ว..."
"เพิ่งเริ่มสืบกันได้เท่าไร จะเร็วขนาดนั้นได้ไง" หวังเมี่ยนพูดอย่างช่วยไม่ได้ "ฉันไม่ใช่เทพนะ"
"เร็วแล้วครับ เร็วแล้ว" เทียนผิงนับนิ้วขึ้นมา "ตอนนี้หัวหน้าเป็นสุดยอดระดับ 'ไคลน์' ก้าวเข้าสู่ขั้นสุดยอดมนุษย์ก็แค่เรื่องอีกหนึ่งสองปีนี้ พอถึงตอนนั้นถ้าเผลอๆ โชคชะตาพาให้ทลายเพดานนั้นได้ หัวหน้าก็คือเทพแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"...ฉันจะเก่งขนาดนั้นได้ยังไง"
"หัวหน้าอย่าถ่อมตัวสิครับ หัวหน้าน่ะเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่ต้าเซี่ยหาได้ยากยิ่งในช่วงหลายสิบปีนะ!"
"แล้วหลินชีเย่ล่ะ?"
"เอ่อ... หัวหน้าก็เป็นอัจฉริยะอันดับสองที่ต้าเซี่ยหาได้ยากยิ่งในช่วงหลายสิบปีไงครับ!"
"..."
"พอหัวหน้ากลายเป็นเทพ เราก็จะเป็นทีมพิเศษทีมแรกของต้าเซี่ยที่มีเทพประจำการครับ" ดวงตาของสวนเฟิงค่อย ๆ สว่างวาบขึ้น "ถึงตอนนั้น ถ้าเราอยากขอลาพัก ผู้บริหารผู้พิทักษ์รัตติกาลกล้าไม่อนุมัติหรือไง?"
"เข้าท่านะ" เทียนผิงพยักหน้าอย่างใคร่ครวญ