เมื่อเขาเดินดูรอบโรงจอดรถใต้ดินจนครบหนึ่งรอบ บาดแผลในจิตวิญญาณของทุกคนก็ถูกรักษาหายสนิท เขาหันหัวมองไปยังมุมหนึ่งของลานจอดรถ
ตรงนั้น เด็กสามคนกำลังส่องมองชายในเสื้อคลุมทหารที่เดินเข้ามาเงียบ ๆ ด้วยความสงสัย
พวกเขาตื่นแล้วเหรอ?
น่าจะเป็นเพราะเจ้าเด็กเฉินหานรักษาพวกมันเอาไว้……
เขาหยุดคิดชั่วครู่ แล้วเดินไปยืนตรงหน้าพวกเด็ก ย่อตัวลงนั่ง ริมฝีปากแห้งผากบนใบหน้าเต็มไปด้วยเคราเกลือกงอกงามแต้มรอยยิ้มขึ้นมาหนึ่งอย่าง
“หนูชื่ออะไร?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“หนูชื่อหลี่รั่วตี้ค่ะ”
“หนูชื่อหวังเจียฉีค่ะ”
“เฉินหนานครับ”
เด็กทั้งสามเอ่ยตอบกันตามลำดับ
หลี่รั่วตี้มองดวงตาของเขาอย่างแปลกใจ ถามขึ้นว่า “คุณลุงเป็นใครหรือคะ?”
เขาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม “ลุงชื่อหลี่เต๋อหยาง”
“ลุงมาช่วยพวกหนูเหมือนซูเปอร์แมนเหรอคะ?” หวังเจียฉีถามด้วยท่าทีอาย ๆ
“ไม่ใช่หรอก ตัวดี” หลี่รั่วตี้ชี้ไปที่เสื้อคลุมทหารที่เปื้อนคราบน้ำมันเต็มไปหมด แล้วพูดว่า “พี่เขาพูดไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่า ซูเปอร์แมนต้องคลุมผ้าคลุมสีแดงเข้ม ลุงไม่มีผ้าคลุม ก็แปลว่าไม่ใช่ซิ!”
“แต่พี่จอมกระบี่ก็ไม่มีผ้าคลุมนี่นา!”
“นั่นมันคนละเรื่องกัน”
เด็กทั้งสามพูดคุยกันอึกทึกครึกโครม หลี่เต๋อหยางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถามขึ้นว่า
“พอเล่าให้ลุงฟังได้ไหมว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”
หลี่รั่วตี้คิดตีบตัวเล็กน้อย “ได้สิคะ”
แล้วเด็กทั้งสามก็เล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เห็นหลังจากตื่นขึ้นมาให้ชายแปลกหน้าคนนี้ฟังหมดเปลี่ยว