บ่ายแก่ๆ
เวินฉีโม่นั่งอยู่บนลานฝึกต้องห้ามด้วยความเบื่อหน่าย เหลือบมองเวลา
"ไอ้หนูนี่... ทำไมยังไม่มา"
สิ้นเสียง ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ผลักประตูเข้ามา เดินโซซัดโซเซราวกับซอมบี้...
"เหี้ย!" เวินฉีโม่ร้องลั่นเมื่อเห็นคนมา "ชีเย่ นี่นาย... นายเป็นอะไรน่ะ"
หลินชีเย่หน้าบวมตาช้ำ โบกมือจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เท้าสะดุดเกือบหน้าฟาดพื้น
เวินฉีโม่รีบเข้าไปพยุง "ซ้อมกับหัวหน้าทีมมา?"
"อืม"
"อืม... ดูท่าพรสวรรค์นายก็ใช้ได้นะ"
หลินชีเย่จ้องตาเขา "นี่นายเรียกว่าใช้ได้?"
"ตอนนั้นครั้งแรกที่ฉันซ้อมกับหัวหน้าทีม ฉันนอนหมดสภาพอยู่ในสนามฝึกตั้งวันหนึ่งกับอีกหนึ่งคืนถึงจะฟื้น" เวินฉีโม่ถอนหายใจ "คนที่พอจะสู้ประชิดตัวกับหัวหน้าทีมได้ ตอนนี้ก็มีแค่หงอิง"
"ฉันได้ยินว่าจ้าวคงเฉิง เป็นปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ระยะประชิด? เขาก็ไม่ได้หรือ?"
เวินฉีโม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เอ่ย "เขาไม่ได้เรียกว่าพอสู้กับหัวหน้าทีม แต่เรียกว่าสูสีกัน แน่นอนว่านั่นคือสมมติฐานที่ต่างฝ่ายไม่ใช้แดนต้องห้าม"
"เออ..."
หลินชีเย่อดทนต่อความเจ็บปวดตามร่าง พยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก หากเปิดเสื้อเขาออกจะพบว่าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเขียวคล้ำ
ดาบของเฉินมู่เหย่ เร็ว หนัก และโหดเกินไป!
แถม... ดูเหมือนเขาไม่มีทีท่าว่าจะยั้งมือเลย
"วางใจเถอะ เดี๋ยวไปให้เสี่ยวหนานรักษาให้ พรุ่งนี้เช้าก็ไปโดนซ้อมต่อได้แล้ว" เวินฉีโม่ปลอบ