"ติ๊งต่อง——ยินดีต้อนรับ!"
เสียงอิเล็กทรอนิกส์กังวานใสดังขึ้น หลินชีเย่ผลักประตูสำนักงานและเดินเข้าไป
เพิ่งก้าวเข้าประตู เขาก็ยืนนิ่งอยู่กับที่
บนโซฟาในร้านของสำนักงาน มีคุณยายวัยห้าสิบกว่าปีนั่งอยู่ มือหนึ่งถือไม้เท้า อีกมือหนึ่งถือแว่นสายตา กำลังสาธยายอะไรบางอย่างอย่างออกรสชาติ
"...อ้าว ฉันบอกเธอนะ! สามีฉันน่ะ ปกติเขาไม่ได้เป็นแบบนี้สักหน่อย!
เมื่อก่อนตอนเขาไปไหนมาไหนกับฉัน เขาจะจับมือฉันตลอดเลย กลัวฉันจะเป็นอะไรไป ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว เขาก็เปลี่ยนไปเลย!
เขาน่ะ! ต้องมีหญิงอื่นข้างนอกแน่เลย!"
ฝั่งตรงข้ามของเธอ หงอิงกำลังนั่งเท้าคาง ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ พลางตอบกลับด้วยความประหลาดใจเป็นระยะ:
"ห้ะ? เขาทำเกินไปขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"
"อื้มๆ หนูว่าคุณยายพูดถูกนะคะ!"
"เขาใจร้ายกับคุณยายมากเลย!"
"วางใจได้เลย เรื่องนี้ ทางสำนักงานเราจัดการให้แน่นอน!"
"..."
ข้างๆ เธอ เวินฉีโม่ก็นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง ยังคงรอยยิ้มที่อบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ:
"ผมว่าคุณยายพูดถูกครับ..."
"ผมว่าหงอิงพูดถูก..."
"ใช่ ผมว่าพวกคุณพูดถูกทั้งคู่..."
เมื่อเห็นหลินชีเย่ยืนงงๆ อยู่หน้าประตู เวินฉีโม่จึงส่งสายตาให้เขา แล้วลุกขึ้นเดินตามหลินชีเย่ไปทางด้านหลังร้าน
หงอิงยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น คุยกับคุณยายอย่างสนุกสนาน
"นี่...นี่มันอะไรกันครับ?"
เมื่อเดินมาถึงทางเดินลงชั้นใต้ดิน หลินชีเย่ก็อดถามไม่ได้ในที่สุด