“ตอนที่พวกเราปะทะกับทหารใหม่พวกนั้น มีใครเจอปัญหาอะไรไหม? มีใครที่ฝีมือเหนือกว่าทหารใหม่ทั่วไปโผล่มาบ้างหรือเปล่า?” หลินชีเย่มองไปยังทุกคนแล้วถาม
“ฝั่งฉันไม่มี” อันชิงอวี๋ตอบ
“ฝั่งฉันก็ไม่มี” เฉาหยวนพยักหน้า
“แปลกจัง… ฉันก็ไม่เจอเหมือนกัน…” หลินชีเย่ครุ่นคิดสักครู่แล้วหันไปมองเจียหลัน “เจียหลัน ฝั่งนายเป็นยังไงบ้าง?”
เจียหลันกะพริบตาปริบ ๆ คิดทบทวนอย่างตั้งใจสักพัก
“ไม่มีนี่? อ่อนแอกันหมดเลย ไม่มีใครที่ฉันชกสามหมัดแล้วไม่ล้มโผล่มาสักคนเลย”
“นั่นแปลว่า ถ้ามีสายลับของโบสถ์เทพโบราณแฝงตัวอยู่ในกลุ่มทหารใหม่ คงยังปะปนอยู่ในกองใหญ่นั่นสินะ?” หลินชีเย่พยักหน้าเล็กน้อย “พอถึงเวลาลงมือ ทุกคนระวังหน่อยนะ อย่าพลาดพลั้งเด็ดขาด”
“โอเค”
หลินชีเย่หันกลับไปมองลานฝึกใหญ่ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเรียบนิ่ง
“การทดสอบวัดระดับครั้งนี้… ก็ใกล้ถึงเวลาปิดฉากเสียที…”
……
มุมหนึ่งของค่ายฝึก
หลูเป่าโย่วเดินอยู่ตามลำพังบนถนนที่ว่างเปล่าไร้เงาสัตว์ คิ้วขมวดมองรอบตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง
“คนหายไปไหนหมด? ทำไมไม่เหลือแม้แต่คนเดียว เมื่อกี้ยังวิ่งกันระส่ำระสายเหมือนแมลงวันไร้หัวอยู่เลยนี่ ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่…”
หลูเป่าโย่วรู้สึกว่าค่ายฝึกแห่งนี้ทั้งทีมันช่างไม่ธรรมดาซะเลย
ลังเลสักครู่ เขาสองมือเข้าไปใต้โกดังที่ถูกเหยียบย่ำจนพังยับข้างถนน ควักดาบตรงมาตอนหนึ่ง สะบัดมันเบา ๆ แล้วกุมไว้ในมือ
ช่วงเวลานั้นเอง เขาราวกับรับรู้บางอย่าง จึงหันหัวไปมองทางแยกด้านหน้า