เมื่อเห็นวงสัญญาณที่เต็มจอ ทหารใหม่ทั้งหลายต่างโห่ร้องกันยกใหญ่
“ฉันรู้จักผู้พิทักษ์รัตติกาลคนหนึ่ง จำเบอร์ของเขาได้” ในกลุ่มทหารใหม่มีคนยืนขึ้นมาแล้วเริ่มบอกเบอร์โทรศัพท์
ซูหยวนโทรออกได้ไม่นานปลายสายก็รับ
เธอเปิดลำโพง ทุกคนต่างเอาหัวมุบเข้ามาใกล้
หลังเสียงเรียกสั้น ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากปลายสายอย่างเชื่องช้า
“เว้ย ใคร?”
“สวัสดี! ฉันเป็นทหารใหม่ผู้พิทักษ์รัตติกาลรุ่นนี้! ชื่อซูหยวน หมายเลขของฉันคือ XXXXXX ตอนนี้กำลังใช้โทรศัพท์เครื่องนี้ส่งข่าวขอความช่วยเหลือออกไป!” ซูหยวนพูดอย่างเยือกเย็น “โปรดแจ้งกองบัญชาการผู้พิทักษ์รัตติกาลโดยด่วน ค่ายฝึกถูกสมาชิกโบสถ์เทพโบราณยึดครองแล้ว พวกเขาสังหารครูฝึกไปหมด ตอนนี้กำลังจะเปิดผนึกจารึกปราบแดนต้องห้ามเพื่อจัดการพวกเรา!
ขอให้ส่งคนมาสนับสนุนโดยเร็ว!”
“หืม?” เสียงปลายสายยกขึ้นเล็กน้อย “พวกมัน มีกี่คน?”
ซูหยวนชะงัก “ที่รู้ตอนนี้ราวสี่คน…”
“น้อยไป”
“น้อยไปยังไง?”
“นายนับคนน้อยไป” เสียงนั้นพูดพร้อมรอยยิ้ม “พวกเรา…มีทั้งหมดเจ็ดคนนะ~”
ทหารใหม่ทุกคนแข็งค้างอยู่กับที่
“พวกนาย หนีพ้นมือพวกเราไม่ได้หรอก…”
ปลายสาย เสียงชายที่เชื่องช้านั้นเปลี่ยนไป กลายเป็นน้ำเสียงหญิงสาวใสหวาน แต่แผ่ประกายเจตนาสังหารเยือกเย็นออกมา
ในเวลาเดียวกัน โทรศัพท์ทั้งถุงยักษ์ที่ทหารใหม่หยิบออกมานั้น หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกันหมด!