“วังเส้า?!” หลี่ยี่เฟยทั้งสามได้ยินเสียงคุ้นหู ก็อุทานออกมาพร้อมกัน
ทั้งสามคนสบตากัน ปั่นขาไปทางซอยที่วังเส้าเดินจากไป
หลินชีเย่อยืนอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง ขมวดคิ้วมองตรอกมืด ๆ สีหน้าครุ่นคิด
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในใจกลับมีความรู้สึกไม่ดี
เขตเมืองเก่า ฆาตกรโรคจิต กลิ่นเหม็นประหลาด เสียงกรี๊ด...
มีอะไรผิดปกติ
เขายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากสู้ทางจิตใจอยู่พักหนึ่ง ก็ถอนหายใจอย่างจนใจ สุดท้ายก็ยกไม้เท้านำทางแล้ววิ่งเข้าไปในซอย
ถ้าเป็นเวลาปกติ หลินชีเย่เจอสถานการณ์แบบนี้ จะไม่มีทางไปยุ่งเรื่องชาวบ้านแน่นอน ตรงกันข้ามจะหันหลังวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด!
เมื่ออีกฝ่ายกรี๊ดขนาดนั้น แสดงว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ
ไม่ใช่เรื่องดี ก็แปลว่าต้องมีปัญหา
ปล้น ฆ่าคน หรือไปเห็นที่เกิดเหตุคดี... ไม่ว่าจะแบบไหน หลินชีเย่ก็ไม่อยากไปยุ่งด้วยทั้งนั้น
เขาไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นมากมายขนาดนั้น ไม่ได้อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น; ก็ไม่ได้มีน้ำใจเทน้ำท่วมทุ่ง ไม่อยากไปเป็นฮีโร่อะไร
ที่สำคัญที่สุด เขาต่อสู้ไม่เป็น ถ้าเกิดเอาชีวิตไปทิ้งที่โน่น จะทำยังไง?
แต่สถานการณ์ตรงหน้านี้ต่างออกไป
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาอาสาพาหลินชีเย่กลับบ้านเอง บางทีวังเส้าอาจจะกลับไปอีกทาง หรือกลับไปก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที ก็คงไม่เจอเรื่องแบบนี้?