โรงพยาบาลโรคจิตกับบทเรียนสังหารเทพ

ตอนที่ 7 ฉันอยากมีชีวิตอยู่

5 นาที· 1.2K คำ

“วังเส้า?!” หลี่ยี่เฟยทั้งสามได้ยินเสียงคุ้นหู ก็อุทานออกมาพร้อมกัน

ทั้งสามคนสบตากัน ปั่นขาไปทางซอยที่วังเส้าเดินจากไป

หลินชีเย่อยืนอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง ขมวดคิ้วมองตรอกมืด ๆ สีหน้าครุ่นคิด

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในใจกลับมีความรู้สึกไม่ดี

เขตเมืองเก่า ฆาตกรโรคจิต กลิ่นเหม็นประหลาด เสียงกรี๊ด...

มีอะไรผิดปกติ

เขายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากสู้ทางจิตใจอยู่พักหนึ่ง ก็ถอนหายใจอย่างจนใจ สุดท้ายก็ยกไม้เท้านำทางแล้ววิ่งเข้าไปในซอย

ถ้าเป็นเวลาปกติ หลินชีเย่เจอสถานการณ์แบบนี้ จะไม่มีทางไปยุ่งเรื่องชาวบ้านแน่นอน ตรงกันข้ามจะหันหลังวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด!

เมื่ออีกฝ่ายกรี๊ดขนาดนั้น แสดงว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

ไม่ใช่เรื่องดี ก็แปลว่าต้องมีปัญหา

ปล้น ฆ่าคน หรือไปเห็นที่เกิดเหตุคดี... ไม่ว่าจะแบบไหน หลินชีเย่ก็ไม่อยากไปยุ่งด้วยทั้งนั้น

เขาไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นมากมายขนาดนั้น ไม่ได้อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น; ก็ไม่ได้มีน้ำใจเทน้ำท่วมทุ่ง ไม่อยากไปเป็นฮีโร่อะไร

ที่สำคัญที่สุด เขาต่อสู้ไม่เป็น ถ้าเกิดเอาชีวิตไปทิ้งที่โน่น จะทำยังไง?

แต่สถานการณ์ตรงหน้านี้ต่างออกไป

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาอาสาพาหลินชีเย่กลับบ้านเอง บางทีวังเส้าอาจจะกลับไปอีกทาง หรือกลับไปก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที ก็คงไม่เจอเรื่องแบบนี้?

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป