“แม้ตอนยังมีชีวิตพวกแกจะเก่งกาจแค่ไหน ตอนนี้ก็เป็นแค่วิญญาณที่สิงอยู่ในอาวุธเท่านั้น แม้ทั้งหกรวมกันก็ไม่มีทางเป็นคู่มือฉันได้” อามุนส่ายหัว
“ด้วยกำลังของพวกเราเพียงลำพัง อาจจริงที่ทำไม่ได้”
ฮั่วชวี่ปิงกำหนัดหอกที่ขาดในมือแน่น กล่าวอย่างสงบ “แต่…ตอนนี้เบื้องหลังของพวกเรา คือวาสนาแห่งชาติที่ต้าเซี่ยสะสมมานับพันปี!”
เสียงพูดจบลง มังกรทองแห่งวาสนาที่วนเวียนอยู่กลางอากาศก็อ้าปาก คำรามขึ้นอย่างไร้เสียง
ลมไม่หวน ใบไม้ไม่ไหว กรวดทรายไม่ขยับ
แต่โชคชะตาแห่งชาติที่ล่องลอยคลุมเครือปกคลุมท้องฟ้าราวมหาสมุทรเดือดพล่าน หมุนวนรุนแรงขึ้นมา คำสาปสีดำที่กัดกินสายมังกรไปแล้วหลายสาย ราวกับเถ้าถ่านที่เกาะอยู่บนพื้นดิน ถูกเสียงคำรามครั้งนี้ม้วนปลิวขึ้นสลายกระจายไปในอากาศ
เพียงเสียงคำรามเดียว คำสาปแห่งวาสนาที่อามุนบินลำบากเตรียมไว้ทั้งหมดก็มลายหายไปจนสิ้นซาก
อามุนผู้ยืนหยุดตระหง่านอยู่ท่ามกลางขุนเขาในร่างหมอกดำ ใบหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน!
ไม่มีวันเขาจะคิดไม่ถึงว่ากระแสวาสนาอันกว้างใหญ่ราวมหาสมุทรนี้ จะมีจิตสำนึกของตัวเอง และพลังแห่งวาสนาเหมือนไร้ขีดจำกัด ยาวไกลไม่รู้จบ
พลังของเทพองค์เดียวของเขา เมื่อเทียบกับวาสนาของต้าเซี่ยที่ทุ่มชาติมาทั้งชาติ ย่อมราวกับหิ่งห้อยกับพระจันทร์แสงจ้า มดใหญ่กับต้นไม้ใหญ่…น้อยนิดจนน่าขัน
อามุนรับรู้แรงกดดันที่พุ่งเข้าหา ร่างหมอกดำอันเย็นชาและมโหฬารถูกสลายไปกว่าครึ่งในทันที หายวับจากท่ามกลางขุนเขา กลับไปเป็นขนาดร่างจริง ใบหน้ามืดครึ้มถึงขีดสุด