อามุนยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองแม่ทัพหนุ่มที่เดินทางมาจากต้าเซี่ยและประกาศจะมาเอาผิดเมืองสุริยะด้วยความตกตะลึง
ผู้นั้น...บ้าไปแล้วหรือกัน?!
ตึง—!!
เหนือเสาเทพทั้งเก้าที่ว่างเปล่า แสงศักดิ์สิทธิ์อันเจิดจ้าและเพลิงโชติช่วงพวยพุ่งขึ้นจากเสาเทพดวงอาทิตย์ตรงกลาง เข้าปราบโชคชะตาชาติของอียิปต์ที่ม้วนไหม้ไม่หยุดให้กลับสู่ความสงบอีกครั้ง พร้อมกันนั้น ร่างหนึ่งที่เลือนลางก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเหนือเสาเทพ
ร่างเลือนลางนั้นลืมดวงตาขึ้น แสงอาทิตย์อันแสบตาเปล่งประกายวาบหวาม ดวงตาทั้งคู่ของเขาเสมือนดวงอาทิตย์ขนาดเล็กสองดวงที่กำลังลุกไหม้เกรียก แผ่แสงสว่างและพลังความร้อนไม่มีที่สิ้นสุด
เขาหันศีรษะมองไปยังแม่ทัพหนุ่มผู้ถือหอกหักไว้ในมือที่ยืนอยู่กลางจัตุรัสอย่างเงียบสงบ
พลังเทพของเทพอาทิตย์ ถาโถมลงมาในทันที!
ขณะเดียวกัน บนร่างของฮั่วชวี่ปิง โชคชะตาชาติแห่งต้าเซี่ยที่พิงพาไว้ก็เดือดพล่านขึ้นอีกครั้ง พื้นผิวเกราะของเขาเปล่งแสงทองอันแสบตา แสงทองนั้นค้ำจุนร่างของเขาเอาไว้ ภายใต้แรงกดดันจากเทพผู้สร้างโลกองค์หนึ่ง เขายืนหยัดมั่นคงเช่นเดียวกับหอกหักประสานเลือดในมือของเขา!
แม้เขาจะเป็นเพียงวิญญาณวีรบุรุษ แม้เมื่อยังมีชีวิตอยู่ เขาก็เป็นเพียงสุดยอดมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
แต่วินาทีนี้ เบื้องหลังเขาคือโชคชะตาของต้าเซี่ยทั้งชาติ
บนเสาเทพดวงอาทิตย์ ร่างเลือนลางนั้นหรี่ดวงตาลงเล็กน้อย เขาชูฝ่ามือหนึ่งขึ้นแล้วกดลงเบา ๆ พลังเทพที่กดดันลงมาจึงหนักอึ้งขึ้นอีกหลายเท่า!
ร่างของฮั่วชวี่ปิงยวบลง อิฐหินที่เท้ายืนของเขาแตกกระจายในพริบตา รอยแตกลายงากรุกรามไปทั่วจัตุรัส เขากระชับหอกหักแน่น แหงนมองเงาเทพดวงอาทิตย์ที่ยืนเด่นอยู่บนเสาเทพโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย