รึ่ม—!
พลังอาถรรพ์สีดำรอบกายของเฉาหยวนที่บ้าคลั่งระเบิดออก กระแสอากาศรอบด้านระเบิดเป็นเสียงกึกก้อง พุ่งทะยานเข้าใส่ภัยอาวุธผู้สวมชุดขาวสะอางด้วยความเร็วเหนือเสียง
ในเวลาเดียวกัน ไป่หลี่พ่างพ่างเอื้อมมือจับแหวนสีฟ้าครามที่ลอยนิ่งอยู่ข้าง ๆ ชุดเกราะชิงอวี่ปกคลุมร่างเขาดั่งกระแสน้ำท่วม เสื้อคลุมขาดรุ่งริ่งสะพายไว้ด้านหลัง สร้อยคอ กำไลข้อมือ เขาแกะ… วัตถุต้องห้ามชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกสวมใส่ไปกับร่างราวกับไม่ต้องใช้เงิน ทั้งร่างเปล่งประกายระยิบระยับราวดั่งเครื่องเพชร
ร่างของเขาพร่างพราวอยู่ในแสงสีของวัตถุต้องห้าม พุ่งตามหลังเฉาหยวนที่บ้าคลั่งไปอย่างรวดเร็ว
เงาสามร่างปะทะกันกลางอากาศ!
พลังอาถรรพ์กับแสงคมดาบ รัศมีของวัตถุต้องห้าม และแสงดาบไร้รูปของภัยอาวุธ ฟันผ่าพื้นดินรอบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง อาคารทุกหลังในรัศมีห้ากิโลเมตรถล่มเพราะแรงสะเทือนของการระเบิด สมรภูมิทั้งหมดกลายเป็นสนามรบมหันตภัยราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินแตก
ท่ามกลางเศษหินที่กระเด็นระเด็น ภัยอาวุธใช้ฝ่ามือหนึ่งรับดาบตรงของเฉาหยวนเอาไว้ อีกมือจับเขาแกะที่ไป่หลี่พ่างพ่างแทงเข้ามา ปลายนิ้วสะบัดเบา ๆ คมดาบอันดุดันก็ถูกส่งเข้าไปภายในเขาแกะทันที ทำให้มันแตกกระจายออกจากกลางเขา!
วัตถุต้องห้ามของไป่หลี่พ่างพ่าง แบกรับพลังทำลายล้างของภัยอาวุธไม่ไหว
เมื่อเขาแกะแตกสลาย ร่างของไป่หลี่พ่างพ่างถอยหลังอย่างรวดเร็ว หลบฝ่ามือที่ภัยอาวุธกดเข้าหาอกของเขาได้เฉียดฉิว
เฉาหยวนที่บ้าคลั่งเข้ามาแทนที่ไป่หลี่พ่างพ่างในการออกประมือกับภัยอาวุธ ส่วนพ่างพ่างถอยกลับมายืนมั่นคง ก้มมองเศษเขาแกะในอุ้งมือของตน ดวงตาเต็มไปด้วยความปวดใจ