ใต้ท้องฟ้ายามราตรี
เสิ่นชิงจู๋มือหนึ่งถือบุหรี่ อีกมือประคองลูกไฟอัดระเบิดที่พลังทำลายเทียบเท่านิวเคลียร์ เดินอย่างสุขุมเข้าหาภัยพิบัติแมลงตรงหน้า
ดวงตาของภัยพิบัติแมลงล็อกเป้าไปที่ลูกไฟ วิเคราะห์พลังทำลายสยองข้างในออกแล้ว สีหน้าของนางก็บูดบึ้งลงทันที
“แกบ้าไปแล้วรึไง! พลังงานมหาศาลขนาดนี้ จะระเหิดทำลายโตเกียวทั้งเมืองในพริบตานะ!” ภัยพิบัติแมลงคำรามต่ำใส่เสิ่นชิงจู๋
เสิ่นชิงจู๋ก้าวเดินอย่างเรียบนิ่ง ลูกไฟในฝ่ามือยิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่มีทีท่าจะตอบนางเลย
ก็เพราะว่า เขาแทบไม่เข้าใจเลยว่าภัยพิบัติแมลงพูดเรื่องอะไร
เมื่อเห็นความเย็นชาและความสงบในดวงตาของเสิ่นชิงจู๋ ภัยพิบัติแมลงกลับรู้สึกตกใจขึ้นมาทันที
ผู้ชายคนนี้… เหมือนจะไม่แยแสเรื่องชีวิตคนทั้งเมืองเลยสักนิด?
เขาคือคนบ้าตัวจริงเสียงจริง!
แสงวาบในดวงตาภัยพิบัติแมลงเปล่งประกาย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วร่างของนางก็พุ่งเข้าหาเสิ่นชิงจู๋ดั่งลูกศร ปลายแขนกว้างทั้งสองข้างพ่นพิษแมลงออกมาไม่หยุด กลายเป็นมหาสมุทรสีเขียวม่วงที่ท่วมถนนกว้างในพริบตา
ถ้าอยากหยุดการระเบิดของลูกไฟลูกนั้น ก็ต้องพิษสังหารบ้าเขาคนนี้ให้ได้ ก่อนที่เขาจะปล่อยพลังออกมา!
เสิ่นชิงจู๋มือเดียวประคองลูกไฟยักษ์รัศมีกว่าร้อยเมตรไว้ มองคลื่นแมลงพิษตรงหน้าอย่างเงียบสงบ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
ขมับของเขาเริ่มมีเหงื่อซึมออกมา
แม้ภายนอกจะแกล้งทำเป็นสบายและเฉยเมย แต่ความจริงร่างกายของเขาใกล้ถึงขีดจำกัดเข้าไปแล้ว