ถ้าเขาอยาก เขาจะสังหารเบียวไซที่โดนเจียหลันตบมาจนก้ำกึ่งระหว่างชีวิตกับความตายก็ได้ทุกเมื่อ
แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้
เขาต้องรอให้เบียวไซผลิตยานั้นที่จะช่วยชีวิตลูกชายของเขาออกมาให้ได้ก่อน ถึงจะฆ่ามันได้... เหตุผล ต้องเอาชนะความโกรธ
เจียหลันแม้จะฟังไม่เข้าใจว่าสองคนนี้พูดถึงอะไร แต่มันไม่ได้ขวางเธอจากการต่อสู้ต่อไป เธอใช้มือเดียวกดคอเบียวไซลงกับพื้น หัวแม่มือขาวซีดบีบแน่น แล้วรื้อถอนเบียวไซใต้ตัวของตัวเองต่อไป!
ตึง ตึง ตึง ตึง!!!
ทุกครั้งที่หมัดของเจียหลันตกลงมา พื้นใต้ตัวเบียวไซก็แตกร้าวออกเป็นรอยแยกเหมือนใยแมงมุม โครงกระดูกโลหะภายในร่างของมันบิดเบี้ยวทีละนิย จนในตอนสุดท้ายมันเหมือนของเล่นที่พังยับ ถูกตอกฝังจมลงไปใต้พื้นดิน จนแทบจะขยับตัวไม่ได้อีกแล้ว
บึ้ม!!
หมัดสุดท้ายของเจียหลันตกลงมา สมองของเบียวไซแผดเผาไปด้วยเสียงสั่น เปล่งเสียงไม่ออก ตาลอยขึ้น แล้วหมดสติลงทันที
เจียหลันเห็นอย่างนั้นจึงค่อย ๆ คลายสองหมัดลง ลุกขึ้นยืนจากหลุมลึกที่เต็มไปด้วยฝุ่น ตบมือปัดฝุ่นออก ทำท่าทางเหมือนภารกิจสำเร็จลุล่วงแล้ว
"ขอบใจนะ" ลุงเคียวสุเกะหน้าซีดเผือด ยิ้มให้เจียหลันอย่างทุลักทุเล
ประโยคนี้เจียหลันฟังเข้าใจ เพราะสมัยอยู่ในญี่ปุ่นแห่งห้วงหมอก อู๋เซียงหนานเคยติวภาษาญี่ปุ่นพื้นฐานบางส่วนให้เธอ เธอจึงยิ้มแล้วตอบกลับทันทีว่า
"ไม่เป็นไรค่ะ"
ลุงเคียวสุเกะหันสายตาไปมองเบียวไซที่ถูกตบจนหมดสติจมอยู่ใต้พื้นดิน กำดาบยาวสีทองที่ปลายยังเปื้อนเลือด แล้วก้าวเดินไปหามันอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง
"นายจะจัดการมันได้เหรอ" เสียงของอันชิงอวี๋ดังขึ้นจากด้านหลัง
"อาจจะได้นะ" ลุงเคียวสุเกะพยักหน้าเบา ๆ "ตอนที่มันยังมีสติ มันจะรู้ตัวว่าตัวเองติดอยู่ในมายาของ[เมโด] ไม่ว่าเราจะสร้างภาพหลอนแบบไหนมานำทาง มันก็จะไม่ทำตามความคิดของเรา แต่ตอนนี้มันโดนตบจนหมดสติแล้ว สมาธิของมันเองตกอยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น อย่างนี้ง่ายขึ้นเยอะ