อันชิงอวี๋ยืนอยู่ข้าง ๆ โบกมือปลุกห้วงหมอกสีม่วงรอบตัว ส่งกลุ่มเชื้อโรคที่ห่อหุ้มอยู่นั้นพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
แม้เบียวไซจะหมดสติไปแล้ว แต่ไวรัสที่ซ่อนอยู่ในก๊าซเชื้อโรคนั้นยังคงอยู่ ถ้าปล่อยให้เชื้อโรคแพร่กระจายต่อไป ไม่ใช่แค่หลินชีเย่กับคนอื่น ๆ แต่คนหนึ่งในสามของเมืองนี้จะต้องล้มป่วยหนักกันทั้งเมือง
วิธีที่ดีที่สุดคือห่อกลุ่มก๊าซนั้นพาขึ้นสู่ท้องฟ้ายืนสูง แล้วจัดการระเบิดมันทิ้งเพื่อทำลายไวรัสที่ซ่อนอยู่ข้างในให้สิ้นซาก
ขณะเดียวกัน ลุงเคียวสุเกะที่นั่งอยู่ข้างกายเบียวไซที่หมดสติกำหอกยาวสีทองในมือแน่นตลอดเวลา ดวงตาปิดสนิท เหงื่อหยดแล้วหยดเล่าไหลซึมออกจากหน้าผาก ใบหน้าซีดขาวจนน่าตกใจ
เขากำลังปลุกพลัง[เมโด]เพื่อสร้างภาพหลอนให้เบียวไซที่หมดสติ
เบื้องหน้าของเขา เบียวไซที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นสีหน้าเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ บางครู่โกรธเกรี้ยว บางครู่ลังเล บางครู่งงงวย บางครู่กลับเป็นสุขสมา...
เบียวไซกำลังค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ภาพหลอน
"ชิงอวี๋ ยังมีอะไรให้ฉันช่วยอีกไหม?" เจียหลันถามอย่างงุนงงพลางถือหอกยาวสีทองไว้ในมือ
อันชิงอวี๋มองคนทั้งสองที่อยู่ไกลออกไปสักครู่ แล้วส่ายหัว "ไม่ต้องแล้ว เรื่องของพวกเขา ก็ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองเถอะ"
เจียหลันพยักหน้า แล้วเงยหน้ามองสัตว์สายฟ้าที่คำรามกรีดกรายลงมายังพื้นดินท่ามกลางเมฆพายุฟ้าผ่า ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่
เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที
ร่างของลุงเคียวสุเกะที่นั่งอยู่กับพื้นเริ่มสั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้ เหมือนกล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายถูกใช้พลังอย่างหนัก ดวงตาทั้งคู่เบิกออกแล้ว ดวงนัยน์ตาเจิดประกายด้วยสีทองอันวิเศษ จ้องมั่นคงตรงไปยังเบียวไซเบื้องหน้าไม่วางตา