เสียงของหลินชีเย่ก้องกัมปนาทไปทั่วลานบ้าน รอบด้านเงียบงันราวกับสิ้นชีว
กิลกาเมชยืนตัวแข็งค้างอยู่ตรงนั้น ราวกับถูกสายฟ้าผ่า
หลินชีเย่ไม่พูดอะไรเพิ่มอีก หันหลังแล้วเดินตรงไปยังห้องผู้อำนวยการ
การพูดคำเหล่านั้นออกไป สำหรับหลินชีเย่แล้วก็ถือเป็นการทดลองครั้งใหญ่เช่นกัน
ในบันทึกที่คุณหมอหลี่ทิ้งไว้ ก็มีเคสทำนองนี้อยู่ไม่น้อย เมื่อเจอกับเคสแบบนี้ วิธีจัดการที่ดีที่สุดคือเริ่มจากใช้แนวทางอ่อนโยนประคับประคองอารมณ์ของคนไข้ให้นิ่งก่อน จากนั้นค่อยอาศัยยาและการบำบัดทางจิตใจในระยะยาว ค่อย ๆ พาเขาออกจากความทรงจำหลอน ๆ ของตัวเอง กลับคืนสู่ความจริง
แต่หลินชีเย่ไม่ได้ทำแบบนั้น
ไม่ใช่เพราะเขาขี้เกียจยุ่งยาก และไม่ใช่เพราะทำไม่ได้ แท้จริงแล้วเพราะเขารู้สึกว่าวิธีรักษาแบบนี้ ไม่เหมาะกับกิลกาเมช
กิลกาเมชเป็นใคร?
ผู้เผด็จการผู้สร้างตำนานแห่งอาณาจักรอูรุกด้วยมือของตัวเอง ผู้เผชิญหน้ากับเทวดาสวรรค์สององค์ด้วยร่างกึ่งเทพ!
ชีวิตของเขาเป็นมหากาพย์อันยิ่งใหญ่จริง และพร้อมกันนั้นก็เป็นโศกนาฏกรรมที่หาได้ยากในโลก จิตใจของเขาควรจะถูกบ่มเพาะจนแข็งแกร่งเป็นเหล็กกล้ามานานแล้ว… หลินชีเย่รู้สึกตลอดมาว่าคนแบบนี้ ไม่น่าจะยอมจมดิ่งอยู่ในความทรงจำเท็จด้วยตัวเองได้
ทีนี้อาจมีปัจจัยจากแรงภายนอกบางอย่างที่หลินชีเย่ไม่รู้ซ่อนอยู่เบื้องหลังอาการนี้ก็เป็นได้
เหมือนกับครั้งที่เขาเสียสติที่ชางหนาน แม้การสูญเสียคนที่รักจะเป็นความหนักใจมหาหนึ่งสำหรับหลินชีเย่จริง แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุหลัก สาเหตุหลักคือพลังวิญญาณที่ถูกใช้จนสิ้นเปลืองและแตกสลาย