“เดิมทีมันเป็นอย่างนี้นี่เอง……”
ฟังจบเรื่องราวนั้น หลินชีเย่ก็ถอนหายใจยาว
เขาหันไปมองลานกว้าง เห็นกิลกาเมชยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มไม้เพียงลำพัง แสงแดดที่ส่องผ่านใบไม้ตกกระทบลงบนฉลององค์สีเทา ชายผ้าคลุมเงยหน้ามองฟ้าไกลโพ้น ไม่มีใครรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“ขอบคุณ” หลินชีเย่เงยหน้ากลับ ยิ้มบาง ๆ ให้เมอร์ลิน
เมอร์ลินโบกมือ “ฉันก็แค่เล่านิทานเรื่องหนึ่งเท่านั้นแหละ ต่อจากนี้ก็ต้องดูที่ผู้อำนวยการท่านแล้ว”
หลินชีเย่ก้มมองเศษชิ้นส่วนในมือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ก้าวตรงไปยังกิลกาเมชที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้
เมื่อรู้ถึงอดีตของกิลกาเมช ประกอบกับอาการเจ็บป่วยของเขา หลินชีเย่สรุปได้เกือบครบแล้วว่า แผลในใจของเขาเกี่ยวข้องกับการล่มสลายของอาณาจักรอูรุก สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือทดสอบกิลกาเมชดูสักหน่อย ว่าควรเริ่มรักษาจากมุมไหนดีกว่า
กิลกาเมชใต้ร่มไม้สัมผัสได้ถึงการเข้าใกล้ของหลินชีเย่ ดวงตาขยับแคบลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยท่าทีเหยียดหยาม:
“ถ้านายตั้งใจจะมาขอขมาต่อเราถึงบาปกรรมของตัวเอง ก็สายเกินไปแล้ว นายไม่ช้าไม่เร็วจะต้องถูกตรึงไว้บนเสาแห่งความอัปยศ และจัดแสดงให้ประชาชนดูเป็นเวลา 9 วัน”
“……” หลินชีเย่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ฉันมาเพื่อขอให้นายดูอะไรสักอย่าง”
“หืม?” คิ้วของกิลกาเมชขมวดขึ้น “นำมาถวาย เอามาให้เราดู”
หลินชีเย่ยืนมือออกไป ส่งเศษชิ้นส่วนในอุ้งมือให้กิลกาเมช ทันทีที่เขาก้มลงมองเศษกระจกนั้น เบ้าตาก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว