อิโมริ ยูตะลังเลอไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะประตูห้องทำการ
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาผลักประตูใหญ่ออกแล้วก้าวเข้าไปข้างใน
ห้องทำการหรูหราของคลับไม่ได้เปิดไฟ นอกจากแสงจันทร์ที่ส่องผ่านกระจกตั้งพื้นจากบนเมฆลงมาสาดส่องพื้นเป็นเงาสีขาวเป็นทาง ๆ แล้ว รอบ ๆ มืดสนิท
ท่ามกลางแสงจันทร์ เสิ่นชิงจู๋สวมเสื้อคลุมขนนกหยวนหยุนไว้ ยืนอยู่หน้ากระจกตั้งพื้น มองเมืองไกล ๆ อยู่เงียบ ๆ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อได้ยินเสียงอิโมริ ยูตะเปิดประตูเข้ามา เสิ่นชิงจู๋หมุนตัวเล็กน้อย มองไปที่เขา
"พ่อหัวหน้าใหญ่" อิโมริ ยูตะเอ่ยขึ้นอย่างเคารพ "แขกทุกท่านจัดการที่พักเรียบร้อยแล้ว ยังมีคำสั่งอะไรอีกไหมครับ"
เสิ่นชิงจู๋ไม่พูดอะไร
อิโมริ ยูตะดูเหมือนจะชินกับความเงียบของเสิ่นชิงจู๋อยู่แล้ว จึงตีความเองว่าไม่มีคำสั่ง แต่หลังจากลังเลออยู่นาน ก็ตัดสินใจเปิดปากพูด
"จริง ๆ แล้ว…ผมมีเรื่องอยากจะถามพ่อหัวหน้าใหญ่สักหน่อย
ได้ยินมาว่าพ่อหัวหน้าใหญ่ให้เกียรติเดินทางมาเอง พวกพ้องของก๊กสังหารรัตติกาลฝั่งฮกไกโดของพวกเราต่างชื่นชมยินดีกันใหญ่…ไม่ทราบว่าพ่อหัวหน้าใหญ่มีเวลาไปพูดกับพวกเขาสักสองสามคำได้ไหมครับ
พ่อหัวหน้าใหญ่ก็ทราบ ฮกไกโดอยู่ไกลจากคันไซมาก พวกพ้องเหล่านี้อยู่ที่นี่ชีวิตก็ไม่ค่อยจะสบายเท่าไร ถ้าพ่อหัวหน้าใหญ่พูดกับพวกเขาสักสองสามคำ พวกเขาต้องดีใจแน่นอนครับ
แค่สองสามคำก็พอ จะไม่รบกวนเวลาของพ่อหัวหน้าใหญ่มากหรอก…แน่นอนครับ ถ้าพ่อหัวหน้าใหญ่เหนื่อยแล้ว ไม่ไปก็ไม่เป็นไร…"
เสิ่นชิงจู๋มองสีหน้าของอิโมริ ยูตะ เห็นความยากลำบากในดวงตาอีกฝ่าย แม้จะฟังไม่เข้าใจว่าเขาพูดเรื่องอะไร แต่คิดดูแล้วก็เอ่ยขึ้นว่า
"โยชิ"
……
สิบนาทีต่อมา