ดึกสงัด
หลินชีเย่นั่งอยู่ข้างเตียงของไป่หลี่พ่างพ่าง พลังจิตกวาดผ่านร่างกายของเขา ก่อนถอนใจถอนหายใจยาว
"ยังไม่มีสัญญาณว่าจะตื่นเหรอ" เจียหลันนั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล "เขาจะต้องหลับอีกนานแค่ไหนกันนะ"
หลินชีเย่มองใบหน้าซีดจางนั้น เงียบไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว
"ไม่รู้สิ…… ฉันเดาว่าหลับมาตั้งมากกว่าหนึ่งวันแล้ว คงใกล้จะพอแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีแววว่าจะตื่นเลยสักนิด……
เขานั่งอยู่บนเบาะนั่นนั่นนานเท่าไหร่แล้วกันนะ"
"ถ้าพรุ่งนี้ตอนค่ำตอนที่เรากลับไป เขายังไม่ตื่นจะทำยังไง"
"ก็ได้แต่หามกลับไป" หลินชีเย่ลูบไปที่[ที่ว่างอิสระ]ในกระเป๋า "มีวัตถุต้องห้ามพวกนี้อยู่ แม้เขาจะไม่มีอุปกรณ์ดำน้ำ กลับขึ้นสู่ผิวทะเลก็ไม่มีปัญหา"
เจียหลันพยักหน้าเบา ๆ "ยังดีที่แค่หลับ ไม่มีอันตรายอย่างอื่น……"
ช่วงนั้นเอง พลังจิตของหลินชีเย่ราวกับรับรู้อะไรบางอย่าง เขาเงยหน้ามองออกไปนอกประตู แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
เจียหลัน ดูพ่างพ่างให้หน่อย ฉันออกไปแป๊บนึง
"อ๋อ ได้!"
หลินชีเย่เปิดประตูออกไป
บนดาดฟ้าใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ร่างหนึ่งมีดาบยาวสีน้ำเงินเข้มห้อยอยู่ที่เอว กำลังพิงราวกันตกอย่างเงียบงัน จ้องมองเมืองที่เปล่งแสงนีออนอันแจ่มใสไกลออกไป
"ทำไมมาอยู่คนเดียวที่นี่" หลินชีเย่เดินไปยืนข้างเขา
อามามิยะ ฮารูกิยักไหล่ "พวกนายเป็นผู้รุกรานกันทั้งนั้น ฉันฟังภาษาพวกนายไม่เข้าใจ ก็นอนไม่หลับ เลยขึ้นมาหายใจหายคอ"