สุสาน ในป่าอีกฝั่งหนึ่ง
"เซียงหนาน"
"!!!"
อู๋เซียงหนานที่นอนหมอบอยู่กับพื้นสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว พอเห็นคนที่มาก็ถอนหายใจโล่งอก
"หัวหน้าหน่วย ดึกดื่นป่านนี้แล้ว อย่าเดินเงียบกริบในสุสานสิ ผมเกือบหัวใจวายตายเพราะนายแล้ว" อู๋เซียงหนานกุมหัวใจที่เต้นระรัว หายใจลึก
เฉินมู่เหย่ย่องนั่งลงข้าง ๆ อู๋เซียงหนาน มองหงอิงที่กำลังสลักป้ายหลุมศพอยู่ตามลำพังไม่ไกล พูดเบา ๆ ว่า
"ฉันนึกว่าสมองทื่อ ๆ ของนายมีแต่กลยุทธ์ ไม่คิดว่านายจะมาด้วย"
อู๋เซียงหนานกลอกตาใส่เขา "ดึกดื่นขนาดนี้ ใครจะเชื่อว่าเธอไปฝึกยิงปืน ฉันดูไม่ออกเชียวหรือไง?"
"ก็ใช่"
อู๋เซียงหนาน: ......
"ฉีโม่ล่ะ? เขาน่าจะมาด้วยสินะ?"
"หมอบอยู่กับหลินชีเย่ที่หุบเขาฝั่งตรงข้าม"
"แล้วเลิ่งเซวียนกับเสี่ยวหนานล่ะ?"
"เลิ่งเซวียนหายไปไหนก็ไม่รู้ตั้งแต่แรกแล้ว เสี่ยวหนานกลัวความมืดเลยไม่กล้ามา"
"อ้อ"
ชายสองคนเงียบไป
นานทีเดียว เฉินมู่เหย่ถึงเอ่ยปากอีกครั้ง
"นายมาได้ ฉันดีใจนะ"
"......ถึงขนาดนั้นเลย?"
"ก็ถึงนั่นแหละ" เฉินมู่เหย่พยักหน้าจริงจัง "นี่แสดงว่านายไม่ใช่คนอย่างอู๋เซียงหนานที่เพิ่งไต่ออกมาจากกองศพแล้ว แม้นายจะปฏิเสธยังไง แต่นาย... กำลังเปลี่ยนไปแล้ว"
"ฉันจะปฏิเสธไปทำไม?" อู๋เซียงหนานพูดอย่างสงบ "ตั้งแต่ทีมพิเศษ 'หลานอวี่' ถูกทำลายจนถึงตอนนี้ก็จะหกปีแล้ว คนพิการอย่างฉันก็ต้องยอมก้าวออกมาสักที การที่ได้เจอพวกนาย นับว่าเป็นโชคดีของอู๋เซียงหนาน"