“ก็ไม่มีอะไรต่างจากเดิม” หลินชีเย่ยิ้มบาง ๆ “พวกเราเป็นได้แค่ทหารใหม่ที่ออกจากค่ายนี้ไปเท่านั้นตลอดไป”
“เหอะ ๆ อย่ายืนกันเลย นั่งลงชิมดูสิ ข้าวมื้อค่ำที่ทำขึ้นพิเศษเพื่อเลี้ยงต้อนรับพวกนาย”
ท่านผู้เฒ่าซุนยกอาหารขึ้นวางบนโต๊ะทีละจาน ไอร้อนจากกระทะที่เพิ่งตักขึ้นมาพร้อมกลิ่นหอมของอาหารลอยขึ้นมา กุ้งล็อบสเตอร์ผัดเผ็ด หอยแมลงภู่ผัด ไก่ตุ๋นเห็ด ผัดสามอย่าง... แค่ชั่วอึดใจ อาหารเก้าจานกับซุปหนึ่งชามก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะของหลินชีเย่และพวก จนทหารใหม่คนอื่นตาค้างไปตามกัน
เสียงเลียน้ำลายดังขึ้นต่อเนื่องกัน
“ไม่ใช่มีข้าวปกติให้กินอยู่เหรอ ทำไมพวกเราถึงกินไม่ได้?”
ในหมู่ทหารใหม่ ไม่นานก็มีคนห้ามใจไม่ได้ ตะโกนคัดค้านขึ้น
ไม่ทันที่พวกหลินชีเย่จะได้ตอบ ท่านผู้เฒ่าซุนก็หันกลับมา เขม่าตาใส่ทหารใหม่คนนั้นเข้ม “เมื่อไหร่ที่พวกแกเดินออกจากค่ายฝึกแห่งนี้ได้ แล้วกลับมาได้อีก ฉันจะทำอาหารทั้งโต๊ะแบบนี้ให้แกกิน!”
พวกหลินชีเย่ถือตะเกียบกัน สบตากันครั้งหนึ่ง ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
ด้วยความน่าเกรงขามที่พวกหลินชีเย่วางไว้ ฝ่ายทหารใหม่ก็ไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องอีก ได้แต่กัดเนื้อดิบบนจานกับขนมปลาหนอนไหมกี่คำ แล้วพากันเดินไปยังอาคารเรียน
“ฝีมือท่านผู้เฒ่าซุนเนี่ย สุดยอดจริง ๆ” เฉาหยวนคีบหอยแมลงภู่ขึ้นหนึ่งคำ ดูดรสชาติเข้าไป แล้วกลั้นอุทานความรู้สึกออกมา “คุ้นเคยจริง ๆ เลย...”