บิสเกจมคราชันเจียน?
รสเหม็นซีเมนต์?
ได้ยินสองชื่อนี้ เหล่าทหารใหม่ตกอยู่ในความงุนงงทันที
พวกเขาก้มลงมองเนื้อดิบกับก้อนสีดำเหนียว ๆ ที่ไม่รู้ว่าคืออะไรในถาดอย่างถี่ถ้วน บางคนลองแหย่มาคำหนึ่ง สีหน้าก็เริ่มเขียวคลั่ว แล้วโถมอาเจียนอย่างรุนแรง
“นี่มันอาหารคนจริง ๆ เหรอ?”
“น่าขยะแท้ ๆ น่าขยะมาก ไม่เคยกินอะไรที่เลวร้ายไปกว่านี้แล้ว!”
“นี่มันอาหารเย็นเหรอ? จริงใจหรือเปล่า?”
“กินลงไม่ลงเลยต่างหาก ยังงี้กับว่าเราเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ของแค่นี้มันเติมพลังได้ยังไง”
“……”
เสียงประท้วงดังขึ้นจากกลุ่มทหารใหม่อีกครั้ง แม้หลายคนจะพยายามปรับตัวกับจังหวะการฝึกแบบปีศาจของค่ายฝึกนี้มาแล้ว แต่เมื่อเห็นอาหารเย็นสุดตลกตรงหน้า ก็ยังมีหลายคนที่รับไม่ได้
“เสียใจด้วย พวกนายไม่มีทางเลือก” เสียงของอันชิงอวี๋ไม่มีแม้แต่ความสั่นไหวเล็กน้อย “ไม่บีบจมูกกลืนอาหารเย็นลงไปซะ ก็รอพรุ่งนี้อดตายในลานซ้อมแล้วให้ฉันลากออกไป
ฉันให้เวลา 10 นาที ครบ 10 นาที ทุกคนไปรวมพลหน้าอาคารเรียน เริ่มคาบทฤษฎีช่วงกลางคืน
ผลของการมาสาย ฉันเชื่อว่าพวกนายรู้ดีอยู่แล้วในใจ”
พูดจบ อันชิงอวี๋ก็ก้าวเดินตรงไปยังโต๊ะกลมริมห้องอาหารแล้วนั่งลง เหล่าสมาชิกม่านราตรีเดินตามหลังไปติด ๆ
สายตาของไป่หลี่พ่างพ่างกวาดผ่านเหล่าทหารใหม่ที่หน้าซีดเผือด ในใจหัวเราะคิก ๆ แล้วถูมือเป็นเชิงลุ้น ก่อนรีบเดินตรงไปยังครัวหลัง