ร่างของโจวผิงสั่นเทิ้มเล็กน้อย เขามองเข้าตาของจั่วชิง
จั่วชิงเคาะคอเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงของเย่ฟ่านอย่างช้า ๆ “โจวผิง นายไม่ต้องรู้สึกผิด และไม่ต้องรู้สึกโทษตัวกับฉัน เรื่องแลกชีวิต ฉันตัดสินใจเองโดยไม่ปรึกษาใคร นายไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งสิ้น
หลังฉันตายไป จั่วชิงจะปิดปากเรื่องการแลกชีวิตของฉัน ประกาศออกไปว่าฉันจากไปอย่างสงบด้วยตัวเอง ไม่มีใครจะรู้ว่านายยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีใครจะสนใจนาย และไม่มีใครจะบีบบังคับให้นายต้องทำหน้าที่อะไรที่เขาว่ากัน
นายเคยตายเพื่อฉัน เพื่อต้าเซี่ยมาแล้วหนึ่งครั้ง ตอนนี้ฉันคืนชีวิตให้นาย นายเลือกที่จะเป็นตัวของตัวเอง ใช้ชีวิตอย่างที่ใจปรารถนาก็ได้
ชาติที่ต้องลงเนรมิตนี้ นายไม่ใช่จอมกระบี่ของต้าเซี่ยอีกต่อไป นายไม่ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อใคร
จะอยู่ที่ร้านอาหารพื้นบ้านนั่น สบายใจเป็นพนักงานเสิร์ฟก็ได้ จะหาผู้หญิงใจดีอ่อนหวานสักคน แต่งงานตั้งครอบครัวก็ได้ นายทำอะไรก็ได้ที่ใจอยากทำ……
ถ้าวันหนึ่งต้าเซี่ยประสบวิกฤตที่ถึงตายจริง ๆ บางทีนายอาจลงมือช่วยสักครั้ง ภายในความสามารถของตัวเอง……ถ้านายเต็มใจก็เชิญ”
เมื่อจั่วชิงพูดจบ โจวผิงก้มหน้าลงอย่างเงียบงัน
จั่วชิงไม่พูดอะไรต่อ แค่ก้มหน้ากินข้าวอย่างเงียบ ๆ พอกินผักและข้าวในชามหมดเกลี้ยง ก็วางธนบัตรไม่กี่ใบไว้บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นอย่างช้า ๆ
“ถ้อยคำของเย่ฟ่าน ฉันส่งถึงครบแล้ว ต่อจากนี้ฉันจะไม่มารบกวนอีก แล้วเจอกัน”