หลินชีเย่มองไปรอบ ๆ แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ความทรงจำของเขายังค้างอยู่ที่ชายแดนนอกของต้าเซี่ย ท่ามกลางห้วงหมอก ในตอนที่เผชิญหน้ากับชายชราผมขาวคนนั้น
เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายเอื้อมือไปวางบนด้ามดาบ แล้วทั้งร่างก็เหมือนถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็ง ร่างกายและความคิดหยุดนิ่งพร้อมกัน พอตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว…
ที่นี่ที่ไหนกัน?
แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ?
สายตาของเขากวาดไปทั่วรอบตัว นี่คือชายหาดก้อนหินธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง นอกจากเด็กหญิงตัวเล็กชุดแปลกตาที่แก้มเต็มไปด้วยความกลัวแล้ว รอบ ๆ ไม่เห็นเงาของใครอีกเลย
เพื่อนร่วมทีมคนอื่นไม่อยู่แถวนี้
ในที่สุด สายตาของหลินชีเย่ก็หลุดไปหยุดอยู่ที่เด็กหญิงแก้มเต็มไปด้วยความตกใจกลัวคนนั้น
เขาแอบรู้สึกว่าการแต่งกายของเด็กหญิงดูคุ้นตาแปลก ๆ รู้สึกเหมือนเคยเห็นในหนังสือบางเล่มมาก่อน… เหมือนเป็นวิชาบางอย่างที่เคยสอนในค่ายฝึก
เด็กหญิงจ้องสำรวจหลินชีเย่อย่างระแวงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงลองเปิดปากถามขึ้นว่า
“ท่านไม่ตายหรือ?” (“นี่ นายไม่ตายสินะ?”)
“?”
หลินชีเย่ฟังเธอพูดจากึกก้องยาวหนึ่งประโยค แล้วก็จมอยู่ในความงงงวยอย่างลึกล้ำ…
เขาฟังไม่เข้าใจ
แต่วินาทีนี้เอง เขาในที่สุดก็นึกออกว่าเคยเห็นสิ่งเหล่านี้จากที่ไหน
สมัยอยู่ค่ายฝึก มีวิชาหนึ่งที่สอนโดยเฉพาะเกี่ยวกับความแตกต่างทางวัฒนธรรมของประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกก่อนห้วงหมอกจะมาถึง เพื่อนำไปสู่ตำนานเทพเจ้าของแต่ละภูมิภาคที่แตกต่างกัน เขารู้ว่าก่อนห้วงหมอกจะมาถึงโลกมีประเทศอะไรบ้าง และรู้ความแตกต่างทางวัฒนธรรมโดย rough ของแต่ละประเทศ แต่สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงความรู้จากหนังสือ ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน จึงนึกไม่ออกทันทีตอนแรก