ขณะที่จี้เซวียนตะโกนว่าจะเริ่มใหม่อีกครั้ง จออิเล็กทรอนิกส์เสมือนโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงตำแหน่งห่างจากใบหน้าเขาเพียง 5 เซนติเมตร
หน้าจอมีขนาดพอ ๆ กับศีรษะของเขา
ครึ่งหนึ่งปรากฏชัดอยู่กลางอากาศ ส่วนอีกครึ่งจมเข้าไปในส่วนที่ยื่นออกมาของก้อนสี่เหลี่ยม
บนครึ่งหนึ่งที่เผยให้ทุกคนเห็น มีตัวเลือกสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีน้ำเงินใสปรากฏขึ้น
ในกรอบตัวเลือกมีตัวอักษรสองคำเขียนอยู่: [รีเซ็ต]
“ที่นี่คือเกม...หรือ?” จี้เซวียนหยุดมือที่กำลังยกขึ้น เมื่อเริ่มครุ่นคิดถึงสิ่งที่ลู่หลีพูดเมื่อครู่ เขาพึมพำอย่างไม่แน่ใจ “ใช่ ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นเกมจริง ๆ ฉันเข้าเกม...เข้ามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
เมื่อเขาเริ่มยอมรับการมีอยู่ของเกม ก้อนสี่เหลี่ยมที่แผ่ขยายไปทางสมองก็เคลื่อนตัวช้าลงอย่างฉับพลัน
เสียงดัง “ตุบ”
ราวกับมีบางสิ่งกระแทกเข้ากับพื้นผิวเรียบ